DE PLAVTI POETAE WOMINIBVS lOO 



Hactenus de nomine M a e e i u s , quod Ritsclielius contendit tenendum 

 prò eo quod est Marcus. Restabat, ut germanus philologus alicunde 

 erueret praenomen T i t u s , quod nescio quomodo suspicatur latere in 

 versu Mercatoris. Gupidius autem quaerenti Ritschelio se se offert 

 iocxis. quidam A. Gellii (i), ubi vulgatae omnes editiones habent : 

 M. Aquilii ; codices vero raanu scripti praeseferunt M. Accii Ti ti, 

 vai M. Acutici (2), vel M. AcTiitii, vel demum M. Hatrutici. 

 Ex corruplLs huiusmodi vocibus conatur Ritschelius, divina veluti virgula, 

 exsculpere M a e e i T i t i , animadvertens, in hoc loco, liti interdum fit 

 apud scriptores latinos, nomen Macci praepositum fuisse praenomini 

 Titi . Quo facto ai'bitratur Ritsclielius, se tam certis testimoniis lectionem 

 palimpsesti Mediolanensis munivisse atque firmasse, ut nemo sanus fidem 

 illi audeat derogare. 



Haec ferme sunt argumenta , quibus nixus Bonnensis professor novum 

 Sarsinatis poétae nomen excudit. Quae quidem in universum aestimanti 

 non est dubium, quin ab ingeniosissimo et doctissimo viro profecta 

 videantur. Siquis autem singula studiose intueri, atque ad obrussam 

 coeperit exigere, nae illi Ritschelianum commentum patebit levi tantum- 

 modo niti coniectura, et plus habere acuminis quam veritatis. 



Equidem aio, me Ritschelio fidem adiungere testanti, Plautinos 

 codices manii scriptos, quotquot hactenus innotuerunt, poètae prae- 

 nomine et nomine carerò, si unum excipias palimpsestum Ambrosianum. 

 Quod quidem et ipse, abbine annos quatuor, Italia universa peragrata, 

 oculis usurpavi in singulis bibliothecis, praesertim vero in Vaticana, 

 quae, prae ceteris italicis, Plaiitinis codicibus pretiosissimis abundat. 

 Do etiam Ritschelio, Plautinas editiones vetustissimas uno Plauti cognc- 

 mine exornari. Sed aperte profiteor (pace quod fìat viri eruditissimi), 

 me a Ritschelio penitus dissentire, quum lapidem omneni movet, ut 

 gravissimum testimonium refellat ex Varrone, Festo, Frontone, C. Phnio 

 Secando, A. Gellio et Plautinis prologis depromptum. Et revera <jnisnam 



(1) Marcus antera Varrò in libro de Comocdiis Plautinis, primo actu, haec ponit : Nam nec 

 Gemini, nec Leones, nec Ctindalinm , nec Anns Plauti, nec Bis Compressa, nec Boeolia unquam 

 fuit, neque adeo k/ooizo; , neque Commorientes : sed M. Aquilii. In eodem libro Varronis id 

 qnoque scriptum est, P lauiium fuisse quempiam poètam Comoediarum , cuius quoniam 

 fahnlae Plauti inscriplae forent, acceptas esse quasi Plautinas; quum essent non a Plauto 

 Plautinac , sed a Plautio Plautianae. A. Gellids, Noct. Ali. HI, 3. 



(2) Ita legitur etiam apud A. Gellium, editum Lugduni apud Seb. Grypliinm, an. 1542. 



Serie II. Tom. XXIV. ao 



