l54 THOMAE VALLÀVRII ' , 



illius sententiae siibscribat, nullo prorsus argumento affirmantis, priorem 

 Varronis locum ^ quem supra memoravimus, vitio laborare, atque ita 

 esse emendandum, ut expuncto cognomine Plauti, vox Marci ha- 

 beatur tamquam profecta a nomine Marcius? Quorsum, quaeso , 

 spectant Varronis verba ? Huc niinirum ut doceat, nomina latina j quae 

 in recto casu exeunt in ius et in us communem habere exitum in casu 

 patrio numeri singularis. Qua lege posila fìt , ut et Plautius et 

 Plautus habeant casum genitivum communem Plauti. Hoc perspicue, 

 mea quidam sententia, significavit Varrò, quum scripsit : Dissimilia 

 sunt (in casu recto) Plautus et Plautius, et communia (in casu genitivo) 

 huius (i) Plauti et Marci Plauti. Ecquid igitur causae erat, 

 quamobrem Ritschelius incorruptam Varroniani loci integritatem calum- 

 niaretur, verbaque ad libidinem immutaret ? Responsum in promptu est. 

 Nempe Ritschelii maxime intererat invisum Marci praenomen quovis 

 pacto abolere. Quod quidem praenomeft pariter expungit ex altero loco 

 Varroniano, coniunctis litteris in unam vocem Maccius. 



Quo facto veretur Ritschelius ne forte argutari et hariolari iudicetur. 

 Ego vero ncque argutari, ncque hariolari doctissimum hominem dixero, 

 qui postquam falsam sibi alicuius rei persuasionem induit, omnia facit, 

 quo propositum assequatur. Hic autem absurdum profecto Bonnensi 

 philologo videri non debuit , Varronianum locum per coniecturam sic 

 interpungere , ut duae voces in unam coalescerent (2) ; quum praesertim 

 in libris vetustioribus, manu éxaratis, litterae nuUis saepe punctis distin- 

 ctae , uno tenore scribi consueverint. 



Neque alio argumento, quam coniectura ductus affirmat Ritschelius, 

 omnem piane auctoritatem esse detraliendam adulterato, uti ait, Festi 

 loco, quem in medium attulimus. Ego sane non video, cur ibi cogitandum 

 sit de voce Comicus , potiusquam de voce Accius ; non video, cur Feste 

 necesse fuerit (uti contendit Ritschelius), nomen aliquod praeponere 

 voci Accius, ne videlicet ambigerent lectores, utrum ipsius verba ad 

 Lucium Accium , poètam tragicum spectarent , an ad Plautum , comoe- 

 diarum scriptorem. Quum enim in allato Festi loco memorentur Umbri 



(1) Supervacanenm arbitror monere , pronomen huius poni a Varrone lamquam sigDnm casns 

 patrii , prò co quod esset Graecis arliculas toO, 



(2) Exemplum instauravit Kilsclielìus veterum philologorum , qoi aactorem Noclium Atikarum 

 Ag ellium noD Aulum G e tlium falso appellandam esse coDtendereDt. 



