DE PLAVTr POETAE NOMINIBVS iB'J 



aetalem audeal definire ? Equidem cimi Sverdioeo arbitror, Osannum (i) 

 rem acu tetigisse^ quum suspicalus est, liunc prologi versimi fuisse 

 aliena marni superinduclum ; siquideni ncque cimi superioribiis versibus, 

 iieque cimi insequentibus apto sentenliarimi nexii continetur. Ceterum, 

 neminem , credo, aut perpaucos sane tibi adeo morigeros invenies , 

 quibus facile persuadeas, ex variis hisce codicum lecLionibiis (Mactici, 

 Mattici, vel Mai-tìci) sponte filiere emendationem luam (^Macci Titi), 

 qua pristinam vexatissimo versili faciem te instaurasse existimasti. Ita 

 nimiruni natura est comparatum, ut quemadmodum nullo negotio horaini 

 fidem adiungimus, a quo relatuni audiainus quod magnopere expetimus ; 

 ita ex scriptionibus, librariorum iuscitia corruptis, linea exesis, vetustate 

 [>ene oblitteratis, coniectando facile illa extundamus , quae in animo 

 nostro iam penitus insederunt, quaeque illinc abesse doleret. 



Quod quidem Ritschelio nostro contigit , qui omni mente in ea 

 cogitatione curaque versatur, ut Titum Maccium. suum odoretur et per- 

 vestiget non mcdo in allato Mercatoris versii, sed in loco etiam 

 A. Gellii, ubi neque optimae editiònes, neque corruptissimae codicum 

 lectiones eam litterarum similitudinem exliibent, ex qua exoptatus ille 

 Tilus Maccius tandem excitetur. Et revera quaenam Maccio Tito est 

 similitudo cum M. Aquilio , M. Acuiico , M. j^cuitio et il/. Hatruticol 

 Ritscheliano commento videtur prima fronte suffragari lectio Codicis 

 Regii et Roltendorfiani , ubi scriptum est M. Aedi Titi. Sed qui 

 vetustiorum codicum lectioni assueverit , statim perspiciet , facillime 

 iactum fuisse, ut, qua tempestate littera e locum obtineret litterae q , 

 Romanis adhiic ignotae , vox Aquilii abiret in corruptas pariter voces 

 Aedi Titi , vel Aditici vel Acuitii. Neque ad abolendam vocem Aquilii 

 satis erit notare, inauditum esse apud Romanos Aquilium, comoediarum 

 scriptorem. Quot enim veterum poètarum non modo opera, sed nomina 

 quoque, temporis iniuria aut piane interciderunt , aut semel iterumque 

 a grammaticis tantummodo memorantur ? Huc accedit, quod Ritsche- 

 lianam emendationem tiim in prologo Mercatoris tum vero in Gelliano 

 loco minus probabilem lacit inversus verborum ordo, quo praenomen 

 Titi nomini Maccii postponitur. Quamquam enim non desunt apud 

 Latinos perturbati huiusce ordinis exempla ; adeo tamen infrequens 

 illorum est usus , praesertim apud solutae orationis scriptores , ut inde 



(I) Op. cil. pag. 172. 



