l58 THOMAE VA.LLAVRII 



nihil ferme ponderis accedat Ritschelianae coniecturae. Quae quidem 

 coniectura magis magisque a veritate recedere videbitur consideranti, 

 praenomina a Romanis ferme fuisse conscripla per litteras singularias, 

 non per consequentias litterarum. 



Venio nunc ad argumentum omnium gravissimum, quo praesertim 

 nititur Ricschelius, quodque videtur causam ei dedisse acerrimi ingenii 

 sui vexandij ut Varronis, Festi, Frontonis, Plinii, aliorvmique locos ad 

 sententiam suam, coniectando, detorqueret. Venio videlicet ad palim- 

 psestum Ambrosianae bibliothecae, cuius considerandi gratia abbine 

 aliquot dies Mediolanum sum profectus. Ut primum hunc palimpsestum 

 dibgenter evolvi, mutilum, hiantem, miris modis deformatum , cuius 

 plurima folla, iniuria temporis perforata, decolorata, vix villum osten- 

 dunt vetustioris scripturae vestigium , equidem sum miratus , quod 

 Ritschelius huiusmodi reliquiis tantum tribuerit, ut in Plautina sua 

 editione, saepe ne latum quidem unguem ab iis recederet. Profiteor 

 tamen, in pagina trecentesima, secunda et septuagesima, evanidas quasdam 

 litteras oculorum aciem exacuenti satis apparerà, ex quibus haec verba 

 eruuntur : T. Macci Plauti Casina explicit. Hoc unum notabo, 

 dubitari posse, utrum littera T, quae praecedit nomen Macci, puncto 

 sit distincta, necne ; teste etiam Antonio Cerianio , un viro Ambro- 

 sianae bibliothecae moderandae , cuius doctrinae atque humanitati 

 plurimum debeo. In reliquis palimpsesti locis , ubi Ritschelius testalur, 

 se legisse haec tria nomina T. Macci Plauti, litterae vetustate sic eva- 

 nuerunt, ut nullo prorsus pacto sincerum inde nomen liceat exsculpere. 

 Sed demus quidem Ritschelio, Plautina haec nomina iterum ac tertio 

 scripta fuisse in palimpsesto Mediolanensi. Anne bine manat, Ritschelii 

 sententiae esse acquiescendum , qui hoc uno nititur testimonio ? Anne 

 dicendum , unum hoc exemplar tantum auctoritatis habere , ut fìdes 

 omnino sit detrectanda Plautinis editionibus, quae ad hanc diem pro- 

 dierunt, quaeque Plautum MaTci praenomine et Aedi nomine donarunt? 

 Anne dicendum, toto coelo errasse doctissimos viros, qui usque ad nostram 

 aetatem in Varrone, in Festo, in Frontone, aliisque vetustioribus scri- 

 ptoribus concordes legerunt Marcus Accius, non Maccius? Quid, 

 si librarius palimpsesti Ambrosiani, vel inscitia, vel negligentia, uti fit, 

 hanc litteram T invexerit , quae in nullo alio ex codicibus Plautinis 

 occurrit? Ergone unius, et rudis fortasse aut oscitantis librarli mendum 

 prò germana lectlone acciplemus ? 



