DE PLAVTl POETAE NOMINIBVS l5g 



Ceteruni , ut quae hactenus dieta sunt , unum sub adspeclum redi- 

 gantur, iam illud primum patet, Ritschelii omnia argumenta huc demuni 

 recidere, ut osteadat, locos omnes Varronis, Festi, Frontonis aliorumque 

 scriptorum, quos supra expendimus, aut fiiisse adulteratos, aut ubi ex- 

 stat M . A e e i u s , legendum esse M a e e i u s non Marcus A e e i a s . 

 Deinde constat, praenomen Titus nulla alia niti auctoritate , quam 

 evanidis quibusdara litteris palimpsesti Mediolanensis , quem insigniter 

 deformatum diximus. Quapropter ne, rem ad vivum resecando, forte 

 videar pertinacius in mea sententia perstare , concludo , in tam alto 

 codicum silentio, nihil piane certi hac de re posse in medium proferri. 

 Quum autem tum ve'tus Plauti appellatio, tum nova a Ritschelio nuper 

 indueta, coniectura pariter fulciantur, ars critica praecipit, ut illam 

 potissimum amplectamur, quam ad hoc tempus constantissime tenuerunt 

 omnes Plautinae editiones, quae ubique in publicum prodierunt : eo vel 

 maxime quod gentile nomen A e e i u s fuit apud Romanos usitatum ac 

 tritum ; quum e contrario rarioris omnino usus fuerit nomen M a e e i u s . 



Quandoquidem vero studium veritatis me impulit, ut fusius agerem 

 de Ritscheliano commento repudiando , patiamini , quaeso , coUegae 

 clarissimi , me arrepta occasione , Italos monere , ut etiam atque etiam 

 caveant a libidine illa , quae Germanos praesertim recentiores , veluti 

 tabes, invasit , complura novandi in illis, quae pertinent ad archaeo- 

 logiam, ad phUologiam atque historiam. Non negaverim profecto, maiores 

 nostros in multis errasse ; artis criticae facem, vetustioribus libris ad- 

 motam, plm^imos passim errores dispulisse ; nonnullos scriptores sedulo 

 fuisse emendatos a viris doctissimis, qui vera a falsis, nativa ab insititiis 

 discernerent. At non sum equidem nescius, subitariam quorundam recen- 

 tiorum industriam multa perperam in vetustis quibusdam operibus 

 immutasse, quae ita commacularunt (utar hic verbis clarissimi magistri 

 mei Caroli Boucheroni (i)), ut interdum subeat dubitare, an aliquid usque- 

 quaque sincerum occurrat. Quare dum Aristophanem Byzantinum et 

 Aristarchum apud antiquos laudamus, qui corrupta Graecorum volumina 

 scite emendarunt ; dum post renatas litteras merito honore et grato 

 animo prosequimur Guarinum Veronensem, Georgium Merulam nostrum, 

 Scaligenun , Casaubonum , Heinsios , Burmannum , Drakenborchium , 



(l) De Thoma Valperga Calnsio. Aog. TaariDoram , an. &i dccc xxxmii , iii-8°, pag. cLXXxviii 

 et eeq. 



