COMPOSITAE. BACCHARIDEAE. CONYZEAE. SPHAERANTHEAE. SPHAERANTHUS. 421 
robustiore, altiore, radice simplicicauli, caule erecto, densius foliato, ramis strictioribus, magis 
divaricatis, foliis utrinque semper dense incano-lanatis, basi minus attenuatis, margine spinu- 
loso- serratis, (nec solummodo aristato-serratis), denique glomerulis minoribus, semper globosis, 
(nec unquam oblongis). *) 
Sphaeranthus mossambiquensis, nova sp. 
Sph. dense hirsutus flavo-virens, radice simplicicauli, caule erecto ramoso et cum ramis 
divaricatis late alatis, foliis inferioribus lanceolatis basi longe attenuatis, superioribus lineari- 
lanceolatis basi vix attenuatis, omnibus decurrentibus apice acutiusculis crebre minute et ad- 
presse spinuloso-serratis, alis caulis undulatis spinuloso-repandis vel dentatis, glomerulis demum 
subovalibus, pedunculis dense villosis apteris vel raro hinc alatis ł— 14-pollicaribus, paleis 
receptaculi communis anguste linearibus herbaceis rigide acuminatis infra medium glabris supra 
medium dorso pilosis apice (excepto acumine glabro) longe et dense ciliatis, involucri squamis 
9—10 paleis subaequilatis apice longe ciliatis breviter mucronatis margine late scariosis et 
(ciliis exceptis) totis glabris nitidis, floribus masculis plerumque 3 rarius 2 cum achaenio sterili 
glabro continuis, foemineis 9 — 10 basi dilatatis incrassatis gradatim attenuatis cum achaenio 
fertili hirsuto arliculatis. 
Standort: Mossambique. In der Nàhe von sumpfigen Gegenden in sandigem Boden, 
bei der Stadt Mossambique und auf dem Festlande. 
Specimina nonnisi pauca suppetunt 4 — 2-pedalia. Radix videtur annua, fihrillosa; 
fibillis tenuibus. Caulis erectus, vel si mavis, ima basi vix ac ne vix quidem adscendens, 
inferiore parte teres, exalatus, striatus, glabratus, diametro 14 — 2- lineari, jam infra medium 
hinc inde ramos patentes vel divaricatos emittens, ultra medium alatus et cum ramis foliisque 
*) Hujus speciei occurrit memorabilis varietas, ne dicam monstrositas, scilicet: 
var. 9) prolifera, Steetz. — Glomerulis duplo vel triplo majoribus, capitulis omnibus longiuscule pedicellatis, 
sive omnino vacuis, sive capitula pauca degenerata foventibus. (V. sp. pauca, in Senegalia iisdem locis, 
(Environs de Richard- Tol) ab eodem cl. Lelievre, et verosimiliter simul eum caeteris speciminibus 
lecta, in herb. cel. Kunth, jam herb. reg. Berolin!) 
Caulis, rami, folia et pedunculi alati nullo modo differunt a typo formae vulgaris. Sed glomeruli dia- 
metrum 8—9 linearum attingunt et habitu prorsus alieno excellunt. Capitula scilicet, lineam circiter alta, omnia 
pedicellata, cirea axim cylindricam (receptaculum commune) dense aggregata sunt; pedicellis herbaceis, filiformibus, 
viridibus, arachnoideis, squama foliacea una alterave lineari instructis, 1 —3 lineas longis. Involucrum 2 — 3 seriale, 
constans e squamis numerosis, 20—25, longitudine paullisper inaequalibus, totis herbaceis, nunquam scariosis, dorso 
pilosis, rigide acuminatis, et cum squamis pedicellorum revera paleas receptaculi communis formae vulgaris aemu- 
lantibus. Capitula ipsa sive vacua, i. e. organis fructificationis omnino destituta, sive capitula minima, imperfecta 
1—4 foventia, quorum involucrum uniseriale e squamis 8 — 10, crassiusculis, glabris, aequalibus, apice conniventi- 
bus componitur, et organa aliquot floralia, degenerata, varia includit. Horum organorum significationem interpretari 
haud ausim, nisi fortasse e structura unius alteriusve vestigia antherae distinctae, (non cum aliis in tubum con- 
cretae,) divinare velis. 
Sane monstrositas haec Morphologis nec non Systematieis maximi momenti esse videtur, ad explicandum 
ortum, affinitatem et dignitatem organorum floralium in Ordine Compositarum. 
