LICHENES EXTRA-EUROPE. 93 



sœpe validis, laxe reticulatis, albidis, rufis, fuscis vel nigrescentibus et ad peripheriam 

 albidis, aut eodem modo ac in centro coloratis, cum interstitiis seu relis maculis pallidio- 

 ribus etvulgo albidis atque rhizinis concoloribus vel obscurioribus, usque 12 mm. Iongis, 

 ex hyphis seplatis 5-6, et in parle interiore 7-10 y. crassis, pariete nigro vel albido, tenui, 

 simul conglutinatis formatis, aliquando ramosis ornati. Cortex superior in lobis péri- 

 phérie 40-45, et in centro 50-60 ;j. latus, albidus vel superne brunneus, pseudoparenchy- 

 maticus, ex hyphis superflciei perpendicularibus, 5-6 septatis, cellulas oblongas vel 

 oblongo-angulatas, pariete tenui, lumine testaceo 5-12 ^ Jato et passim minore forman- 

 mantibus atque passim strato amorpho, 3-4 [i. crasso, passim et srcpius hyphis liberis, 

 9 10 [a latis et decumbentibus tectis constans; in lobis vetustioribus cellularum cavilas 

 9-14 pu lata, paries crassior atque hyphœ liberœ in superficie déficientes. Gonidia in strato 

 sat crasso, 5-6 ;j. lata et 2-3 vel 5-6 simul moniliformi-juncta, inter hyphas gonidiales 

 vigentia. Hyphœ medullares materia albida tecta?, 4-8 ;j. lataî, albidrc ramosaeque et parum 

 stricte implexœ, sed in zona inferiore non raro fasciculatee et tune arcte coalilpe, atque in 

 zona exteriore etiam albidœ vel rufescentes seu nigrescentes et stricte coalitee. Apothecia 

 in apice lobulorum angustorum et erectorum nata, antica, laste vel obscure rufa, primum 

 subrotunda et plana neenon thallo velata, mox elongata, denudata atque dorso semi- 

 voluta, margine tenui et sinuato cincta atque subtus tomentosa et vage venosa. Excipulum 

 latérale tantum et ejus cortex pseudoparenchymalicus, cum cellulis magnis et in parte 

 interiore angustioribus ; paraphyses 110-120 y. altse,3-4 \j. crassa3,remote seplata;,simplices 

 et apice rufescentes et 5-7 p. metientes; hypolhecium albidum ex hyphis septatis cellulas 

 aut forma irregulares aut oblongas formantibus et stricte coadunatis constans; sporœ 8 nœ , 

 hyalinre, fusiformes, 5-7 septatae, 50-55, et etiam 70 y. longse et 4-5 \j. lata?. Gelatina hyme- 

 nialis iodo ca?rulescens, et dein obscure brunnea?, thecis persistenter ceerulescentibus atque 

 summœ paraphyses non tinctee. 



— F. 1. leuchorriza Nyl.Lich. Scand. (1861) p. 88, km. Lich. exsicc.n.92l ï> ; Peltidea 

 leuchorrisa Floerke Deutsche Lich. (1821) n. 153. 



In Asia : in Japonia, in ins. Nippon circa YokosUa legit D'' Savatier; legit etiam 

 R. P. Faurie ad ligna in ins. Yeso, in Aomori, n. 474, maio 1898; in ins. Nippon, etiam 

 lignicolam in Hachinohe, januario 1898. 



— F. 2. ulorrhiza Schœr. Enum. Lich. Europ. (1850) p. 20 et Lich. Helvet. exsicc. 

 n. 28, Hepp Flecht. Europ. n. 575, Arn. Lich exsicc. n. 921 et Harm. Lich. Lothar. n. 342; 

 Peltidea ulorrhiza Floerke Deutsche Lich. n. 154; Peltigera canina f. leuchorriza Flagey 

 Lich. Franche-Comté n. 157. 



In Asia : in Japonia legit R. P. Faurie supra terram et ad ligna in ins. Yeso, in Aomori 

 n. 250, 30 maii 1897 et n. 476, 20 maii 1898. 



Formée parum notabiles et a forma typica recedentes, prior nervis rhizinisque ubique 

 albidis, posterior autem eisdem fuscis vel nigrescentibus. Forma membranacea Nyl. 

 Sijnops. Lich. I, p. 324, Peltidea canina var. membranacea Ach. Lichenogr. unir. 

 p. 518 etS/jnops. Lich. p. 239, Peltigera membranacea Nyl. apud Hue Lich. exot. n. 899 

 in pagina infera venas rhizinasque albidas preebet, sed illius « Thallus tenuior quam in 

 Peltidea leucorrhiza Floerke, supra magis collabenti-inœqualis quam in forma genuina, 

 minus laevigatus, sed non glabrior » Mull. Arg. Lich. Finschiani p. 4. Illa? 1res forma' 

 a forma typica et a se invicem non raro œgve secernunlur, nam in variis ejusdem speci- 

 minis partibus occurrere queunt. Exemplar n. 921 (supra) f. membranaceam (Ach.) tan- 

 git, nam illius thallus tenuiter membranaceus atque sublus nervi rhizinasque alba, sed 

 supra vix inasqualis. In speciminibus ex ins. Mascarenis, thallus lenuis, sed in pagina 

 supera nunc hevigalus, nunc inœqualis et in infera rhizinac passim nigrescentes. 



Variât in ins. Sado, n. 900, 27 septembris 1898, microphylla et microcarpa. Etenim 



