288 CRUCIFERE. — RISCUTELLA. 



019. — B. Bourgœi Jord. Diagu. 1, 3ao. — Exs. Bové Alg. [1807], Salle 16a, 

 Jam. 6, Clîoal. 9 bis, Par. 18, Soc. Daupli. 22; Salzm. Hisp. [1827], Bourg. 28 

 cum B. microcarpa permixta; Hut. Port. Rig. It. [1877] l 9'-> Sch. norm. nov. ser. 



sic. 428. 



Foliis radicalibus petiolatis, lyralo-pinnatipartitis pinnatifidisve lobo termi- 

 nali amplo oblongo-ovato vel suborbiculato, rarius in petiolum attenuatis 

 oblongis vel oblongo-obovalis grosse deniatis; racemis floriferis sœpius 

 iaxiuscule raceinoso-subcorymbosis, fructiferis sœpius Iaxis vellaxiusculis, 

 rarius densiusculis densisve. 



Obs. Distributionem geographicam varielatum Apida et raphanifolia specimi- 

 nibus innumeris intermediis concatenatarum seorsum exponere non licuit, nempe 

 plante nonnullœ foliis ad varietaLem Apxda dum racemis laxifloris ad varielatem 

 raphanifolia vergunt. — B. Columnœ Ten. , quam rectissime cl. Boissier cum 

 B. depressa Willd. conjungit, a varietate Apula ne quidem tanquam varielas dis- 

 tinguenda, nempe nota e siliquis duplo majoribus excerpta etiani minoris mo- 

 menti. — In ambabus varietatibus B.didymœ glandulœ hypogynœ mire variabiles, 

 placentariœ enim modo brèves ovatœ vel cuneatse, modo longiusculœ oblongae vel 

 lineares, modo obtusas, modo acutas. 



B. microcarpa DG. (Mon. Bise. , \. c. 11.11, et Syst. II, Ai 1, et Prodr. 1 , 182. — 

 B. scutidala Boiss. et Reut. in Boiss. Diagn. Or. ser. 2,1, Ai.— B. pitulipes 

 Jord.! Diagn. 1, 09,0. -Exs. Bourg. Hisp. 28 cumB. didyma permixta) , hucusque 

 tantum in Hispania occidentali australiore nota, babilu notisque plurimis omnino 

 formas tenues et microcarpas varietatis Apula refert, sed ut jam notavi (Bull. Soc. 

 bot. XIX, 22 3) eximie distincta staminum longiorum filamentis in dimidia parte 

 inferiore îatissime membranaceo-dilatatis membrana oblonga bilaterali vel inter- 

 dum unilaterali et apice libéra. Hase nota vakle singularis et quam priraus indi- 

 cavi clarissime demonstrat difFerentias genericas e filamentis appendiculatis vel 

 exappendiculatis non eruendas, ut quoque in Ahjsso evidentius patuit. 



Alias plantas omnes gregis B. didymœ tanquam species ab auctoribus acceptas 

 nulla nota certa inter se différant et ad eumdem typum specificum referendas. 



S S Planta perennis caudice uni- vel bicipite. 



3. B. radicata Coss. et DR. in Choul. PL Alg. exs. [i864], Coss. in Bull. Soc. bot. 

 XIX, 226 [1 872], et Illustr. Ail. I, 7-8, t. 5o. — B. raphanifolia Poir. Voy. 198 ex 

 parte non aucf. plurim.; Desf. Ail. 11, 7/; ex parte excl. synon. Bocc. et Tourn. ad 

 B. didymam var. raphanifoliam pertinentibus; Pomel Nouv. mat. 377 in adn. — B. 

 virgata Coss. et DR. in iierb. olim non Jord. — Exs. Glioul. Alg. 5o3, Soc. Dauph. 

 1507 sub R. laxiflora et 2762. 



Caudice in radicem incrassatam napiformem abeunte , caulem solitarium emit- 



îente; caule erecto, saepc elato, glabro vel inferne plus minus birto, su- 



perne rarius a basi ramoso ramis erecto-patulis, paucifolio; foliis hirto- 



velutinis, birtis vei birtulo-scabris : radicalibus pluribus, amplis, plus 



minus petiolatis, lyrato-pinnatipartitis lobo terminali maximo grosse 



inaequaliterque crenato-dentalo, lobis lateralibus sinuatis, dentatis vel 



