( 144 ) 



Forte lupuin sperans sic quoque possc capi; 

 Ingens namquc lupus, illis in fînibus érrans, 

 Innocuo fuerat pcstis acerba gregi. 



Hanc procul ut vidit pendentem forte viator , 



Accedens propius, solvere vincla parât; 

 Sed, cupidus praedae, fraudem non senserat ante 



Quam sese lapsum viderai in foveam. 

 Viribus assumptis dum sursum scandere tcmptat, 



Vires propositum destituere suum. 

 Non ars ingenio, non ingenium favet arti; 



Temptatus frustra jam labor omnis erat. 

 Ut vero vidit se non evadere posse 



Atque ignominiam ludibriumque fore , 

 Multa prius secum volvens : « Proli Juppiter — , inquit 



« Sic peream, ncc qui me relevarit crit! 

 » Ergone sum toties te suppliciter veneratus 



» Ut fîerem rabidis esca cruenta feris? 

 » utinam pater ipse doli fraudisque repertor 

 Hic esses ! Caderes protinus ante pedes. » 



ïalia nequicquam jactans, et plura volutans 



Dum stabat, nec spes ulla salutis erat, 

 Eccc lupus, rabidas infectus sanguine fauces , 



Hac in vicinum dum nemus ire parât, 

 Constitit ut strepitum clangentem senserat aucae, 



Et mox pracvisum currit ad usque locum; 

 Hic quoque pendentem praesumens prendere praedam, 



Incautus , tectam decidit in foveam. 

 Exanimem fecere virum stupor et pavor ingens; 



Nullus in exsangui corpore sanguis erat. 

 Flamma videbatur oculis exire lupinis, 



Quae non parva viro causa timoris erat; 

 Et lupus extimuit strictum cernens pugionem 



Quem prae se tenuit territa dextra viri. 

 Dicere vix possis metuine viro lupus an vir 



