( 148 ) 



Hic gémit, hic ululât, hic stringens sacra profanât. 



Murmur confusum tctra per antra sonat, 

 Et jam nox aderat, densis vcstita tcnebris, 

 IS T ox, inquam, miseris causa novella metus. 



Nullus in hac ulluni captebat noctc soporem , 

 Scd sibi quisque titnens pcrvigil usque ina'neL 



Nemo potest noctis, sit quantumcumque disertus, 

 III ius horrcndos pandcre voce metus. 



Non apud ardentem sontcs animas Flegctonlcm 

 Majores poenas pondère posse putem. 



Sed, ne plus nimio nocti nunc immorcr uni, 



Tandem nox fîncm coepit habere suum. 

 Jam rubescebat tencbris aurora fugatis, 



Lucis phoebeae nuncia vera sacrae. 

 Continuo stratis se rusticus élevât omnis, 



Et petit assuetos durus arator agros. 

 Et jam Fama loquax, patulas diffusa per aures, 



In caveam lapsum nuncia t esse lupum. 

 Undique visendi studio vicina juventus 



Insidiis positum venit ad usque spccum 5 

 Venit et opilio, tandem securus ab hoste, 



Nec desunt comités, sedula turba, canes; 

 Et celeres, nec jam tardi, venere bubulcij 



Insuper eunoycus, mango, subulcus, adesl. 



Ut vero videre viros cecidisse luporum 

 Intra decipulam, tum novitate pavent. 



Ad quos tune Praelor (rcliqui eessere loquenti,) 



