( 150 ) 



Austero vultu, talia vcrba facit : 



a Ach! maie consulti, quao vos dementia cepit? 



» In scrobibus nostris quid petiîstis ? ait. 

 » Non licnit nobis volucrem suspendere ramis 



» Quin vos furtive substraheretis eam! 

 » Tantane abundavit, juvenes, fiducia vobis 



» Carcerïs ut nostri frangere claustra juvet? 

 » Vos majestatem temere laesistis, et, ergo, 



» Id facinus nisi mors soîa piare potest. 

 » Hic ades, o Lictor, atque ambos extrahe fossa 



» Ut ccrvix gladio vindice caesa cadat. » 



Dixerat, ingenti tremuerunt ambo pavore, 



Instar et ad silicis deriguere metu. 

 Mollibus hinc precibus Praetorem vincere tentant, 



Flectere sed surdum non potuere virum. 

 Demum pro vita pretium coopère pacisci, 



Sed pretio vitam non relevare queunt, 

 Nam Praetor marcas argenti qucmlibct octo 



Poscit, at hi tantum solvere possc negant. 



Tandem pro miseris plebs intercessit agrestis, 



Absolvique viros anxietate petit , 

 Nanique voluntatem qui non habuere nocendi 



Hos nullo jure plecterc poena potest. 

 Humanos igitur casus considcret atque 



Erratis veniam donel, ut ipse rogat, 

 Illos namque satis mulctatos esse, superque, 



Nocte secus rabidam qui cubuere feram ; 

 Sed, pro jure tamen violati carceris atque 



Hospitii, sumat quod rcvocare queat. 



