DE AEQVATIONIBVS INFINITIS. C 9 



aequationum continuo progredientium , quando- 

 quidem in his exemplis allatis mu.lt o rectius pro- 

 cedat, quam ordinaria. Qiii autem haec et fu- 

 periora in Tom. II.' expoiita recte affecuti fue- 

 rint, perfpicient terminorum omnium in infini- 

 tum aliquomodo rationem haberi propter vnifor- 

 mitatem legis, qua termini aequationis progre- 

 diuntur, quamuis in conftructione radicis pauci ter- 

 mini adhibeantur. Et hoc quidem modo fit, quod 

 certe mirabile eft , vt quoties aequatio iniinita 

 ad finitam reduci poteft, id ipfum hac methodo 

 indicetur, {imulque radix iufta, rccte fe habenti- 

 bus praemiflis, conftanter oriatur , vbicunque ab- 

 rumaptur feriei paragraphi quinti conftrudtio, quod 

 a regulis confuetis minime cft expe&andum. De 

 hoc proxima occafione agam- y nunc finiam poft- 

 quam monuero, fuccedere poffe , vt feries §; 5. 

 non vergat ad naturam progreflionis geometricae, 

 quo in cafu non conuenit valor acquationis (C). 

 Illud tunc fit quando radix illa, quam minimam 

 in DifT. de feriebus recurrentibus vocaui, eft ima- 

 ginaria-, quomodo autem huic ineommodo obviam 

 iri poflit, in eadem docui DifTertatione. His 

 itaque et aliis fimilibns non amplius immorabi- 

 mur. 



15 



Dan. 



