AD TAVTOCRRONISMVM TRQDVC. i$ 3 



pedietur. Pofitis enim AP~ />, Ymzz q, et AQ. 

 z=:r,QN^s, erit per §. 15. ?b—Rq-±-Ss atque 

 sdp-\-qdrzzo , vnde elicitur j — (P£— R^):S. 

 atque drzz— sdp:qzz. — dp(?b — Rq)\ Sq. Data 

 ergo aequatione inter p, et ^, inde inuenietur 

 aequatio inter jr et r. Seu facilius fi habeatur ae- 

 quatio inter r et s, fubftituantur pro s et r va- 

 lores in/> et ^ , prodibitque aequatio inter p et q. 

 Data ergo altcrutra harum curuarum, altera facile 

 reperitur. 



§. 19. Illuftremus hanc regulam exemplis 

 nonnullis. Sit altera curua AN circulus, cuius 

 peripheria per A transit, fit eius radius —rf.Erit 

 rr — nar-\-sszzo feu rzz a-\-~V (aa— ss) indeque 

 drzz—sds\ V (aa — ss). Ponatur loco dr, —dp 

 (?b-Rq):Sq et loco s, ( ?b — R q)\ S, ergo loco 

 ds, — Rdq:S, proueniet haec aequatio dpzz — Rq 

 dq:V(SSaa — (?b — Rq) 2 ). Quae aequatio ex- 

 primit naturam alterius curuae, et quia eft fepa- 

 rata, per quadraturas conftrui poteft. Quum hoc 

 modo inueniantur puncta homologa, poterit al- 

 tera vtcunque applicata refpectu axis AT, altera 

 quoque applicari, hoc obferuato, vt tangentes in 

 pun&is homologis vnico tantum in cafu fint pa- 

 rallelae-, perfpicuum ergo eft, easdem curuas in- 

 finitis modis applicatas fatisfacere poffe. 



§. 20. Sit altera curua AN rurfus circulus, 

 centrum in A habens erit r conftans et szz <?, vn- 

 Tom. V. V de 



