!8t DE FVNCTIONVM JLGEBR. 



trinomiales , numero -™, fi m fuerit par , in — '** vero 

 trinomiales , atque vnum fimplicem , refolui poterit , 

 fi m fuerit impar. 



3) Pronunciant fcriptores analytici, fundtionis cu- 

 iusuis algebraicae integrae , talem (emper poflibilem effe 

 refolutionem in fa&ores trinomiales , vt , fi m fit par, 

 meri factores trinomiales reales , atque fi m fit impar, 

 meri prodeant fadtores trinomiales reales , cum vnico 

 factore fimplici, itidem reali. Occurrit ipium hoc theo- 

 rema apud 111. Eukrum y in Introductione ad analyfin 

 infinitorum. Tentauit quoque demonftrationem ipfius , 

 Vir fummus , atque pro functionibus quidem , quae non 

 nifi duos continent factores imaginarios , ex ipfis ele- 

 mentis de rei veritate ficile conftat , pro iis vero fun- 

 ctionibus, quae quatuor eiusmodi continent factores, ad- 

 modum ingeniofam fuppeditauit Vir Illuftiis demonftra- 

 tionem. Non extenditur autem demonftratio ifta vl- 

 tra huncce cafum , neque ad poteftates altiores appli- 

 cari poteft, quapropter et ipfe 111. inuentor , non fum- 

 mo rigore hoc demonftratum effe , fitetur. Cum itn • 

 que (e mihi demonftratio direcla , (atis concinna, atque 

 vniuerfalis , minimum quoad functiones algebraicas, ob- 

 tulerit , operae pretium iudicaui , de ipfa ad Uluftrifti- 

 niam Academiam deferre. 



4-) Cum fi&ores trinomiales fpectari queant, 

 tjuafi ortum traxerint ex combinatione binorum atque 

 binorum fadtorum fimplicium , theorematis veritas, pro 

 fun&ionibus , quae omnes factores fimplices habent rea- 

 les , nulla laborat diffiailtate. Quomodocunque enim 



com- 



