fjctoribvs mNOMUtmrs. i$ 7 



Tiuius fadtor exiftit. Videri nempe pofiet , demonftra- 

 tionem a me prolatam , euincere quidem , fi x-+- m 

 + nV—ij fit fi&or fun&ionis O, etiam x+m-nV-i, 

 inter reliquos fa&ores occurrere debere, aft non pro- 

 barc ipfam , quod toties occnrrere debeat pofterior f 

 quoties prior occurrit , quod tamen , fi contingat non 

 efle , euidens eft , refolutionem in meros fictores tri- 

 nomiales reales fuccedere non pofie. 



iS) Leui autem negotio hoc dubium aufertur. 

 Si nempe fun&io O habeat quantitatem x + m+nV-i t 

 n vicibus pro fadore, patet ex demonftratione prolata, 

 minimum vna vice x-+-m — nV— i, fore eiusdem fun- 

 cT:ionis fa&orem. Diuidatur ergo funaio O per facto- 

 rem trinomialem x*-+- 2 mx -\-m ^ atque prodeat 



— n 



x rn - i *-\-a / x n ' z -\-b / x m —*-+c f x n — 5 =r£ 



jnter cuius factores x-+m-+nV -1 , adhuc n-i vi« 

 cibus occurrit. Haec itaque fun&io , vi demonftratio- 

 nis noftrae, denuo minimum vna vice habebit ft&orem 

 x-\- m-nV-i. Si ergo denuo diuidatur fun&io Q 

 per x 9 -+-zmx -hm 3 , atque prodeat 



— n 

 X Vi —*-+a"x n '- s +-b'' / x m - 6 -+c // x m ~ f - . ■- - ~% 

 quae fjndio , x ~t~m-+nV — 1 , «_ a vicibus pro 

 fidtore habebit , euidens efl , et ipfam , minimum vna 

 vice, facirorem x-\-m-nV—i habituram. Perfpi- 

 cuum autem eft , continuan pofle hanc argnmentandi 

 methodum , vsquedum poft n diuifiones , peruenturpi 

 iit ad fun&ionem 



^+a.v^'""^^ — *"— * ^ 



Aa s jnter 



