n 



xps s o l yr 1 o 



curua problermti fatisfaciens hoc cafu erit circulus , ra- 

 dio -y^?) defcriptus. 



5) Aliae atquc aliae curuae problemati fatisfacien* 

 tes obtinebuntur , prouti conltantes, quae in aequatio- 

 ncm naturam curuac exprimentem ingrediunrur , deter- 

 minentur. Nunc fbiutionem Jiuleri eius verbis con« 

 Tab. j, ce p tam trac ] am , Sit ACB bafis coni, altitudo eius 

 % ' $ ' OQzzza, Ponatur C?zzzx, VFAzzzy, dyzzzpdx ee 

 habebitur foliditas coni zzz\a\ydx. Superficies autem 

 rr \fdxV(aa{i-\-pp)-\-(y — px)*). Quaeitio igitur 

 ct hoc modo enuncian poterit , vt inter omnes curuas 

 AMB, quibus idem valor formulae fydx conueniat , 

 • feu quae eandcm aream includant , definiatur ea , pro 

 qua va'or huius tormulae fiat minimus Ad quod 

 foluendum, conftat, primo vtriusquc harum fbrmularum 

 lralorem difflrentialem , feu, vti alio modo vocatur, va- 

 riationem , inueftigari , tum vero alterum multiplo cu- 

 iuscunque alterius aequalem ftatui oportere. Quodfi 

 crgo hi valores differentiales, feu variationes, praefixiona 

 litterae $ indicemur , aequatio pro figura bafis ita ex- 

 primetur 4 $jy dxzzzS) dxV (aa(i-\~ pp) + ( y—p x)*). 

 Cum igitur negotium ad inueftigationem harum varia- 

 tionum perducatur , ex methodo maximorum et mini- 

 morum contemplemur hanc formulam JZdx t in qua Z 

 fit fundtio quaecunque, tam variabilium x et y, tam 

 carum difFerentialium , feu pofito dyzzzpdx, quantita» 

 tis p, quandoquidem haec forma binas noltras com- 

 ple&itur. Quia ergo 2 eft functio quanriratum finita- 

 lum x, y et p, ea differentiata"talem praebebit fbrmam 

 dZ — Nidx-\~N dy-{- ?dp-\- etc. et quouis cafu quan- 



titatei 



