THEORUE MACWNAWM. w 



per fuam celeritatem multiplicatae , haeqne celeritates 

 fint vt fpatia eodem tempore confecta , fi earum loco 

 fpatia vno minuto fecundo abfoluta fubftituamus, illa 

 produ&a abeunt in momenta impulfus et effectus , prouti 

 ea modo definiuimus , quae igitur inter fe aequalia eflc 

 oportet. Hinc fi cognita fuerit quantitas vis impellen- 

 tis vna cum celeritate , qua agit , inde fimul momen- 

 tum effectus innotefcit j ita fi vis impellens fit zz P, 

 fpatiumque, quod ab ea fingulis minutis fecundis confi- 

 citur, ~p, exprimet Pp momentum impulfus, cui cum 

 aequale fit momentum effeetus , fi Q defignet refiften- 

 tiam oneris , et q fpatium , per quod vno minuto fe- 

 cundo prornoueatur , erit Q_q—?p t hincque q — ^. 

 In hac formula nota illa aequalitas inter caufam et 

 effe&um continetur , quatenus ea quidem rite ad adio- 

 nem m&chinarum accommodatur ; eique aetioni machi- 

 narum certus terminus praefigitur, quem nunquam trans» 

 gredi valeant. Pendet igitur quantitas effe&us non fo- 

 lum a quantitate vis impellentis , fed etiam a celeritate, 

 qua agere poteft , et quoniam vidimus, plerasque vires » 

 quae ad machinas agitandas adhiberi folent y ita effe 

 comparatas , vt aucta celeritate ipfae minuantur , de 

 quantitate effectus nihil certi definire licet , nifi explo- 

 ratum fit , qua lege quantitas vis impellentis pro fin- 

 gulis celeritatis augmentis diminuatur. Atque hinc eue« 

 nire poteft , vt manente eadem vi follicitante , effe- 

 ctus machinae plurimum variari poffit , prout fcilicet 

 ea vis alia atque alia celeritate fuerit praedira , quod 

 tamen neutiquam aequalitatem inter caufam et effe&um 

 euertit , propterea quod in iufta caufae aeftimatione fi- 

 mul celeritatis ratio haberi debet. 8. 



