2 + o ? R 1 N C l ? I A 



8. Frittio vero , quam partes machinae , dum 

 inter fe commousntur exerunt , non admodum iudicium 

 machinarum turbat \ quoniam enim motui machinae re- 

 luctatur , refijlentiam oneris tantum augere eji cenfenda , 

 ex quo momentum effeflus data quadam quantitate au- 

 geri debet , antequam momento impuljus aequale Jlatuatur. 



Hic ex experientia aflumitur fri&ionis quantita- 



tem eandem manere , quantacunque celeritate machina 



moueatur ; vnde machinae cuiusuis propofitae frictio 



explorari poteft , fi remota oneris refiftentia inueftigetur , 



quanta vi opus fit , ad machinam , dum eft in quiete , 



vel tantillum commouendam ; tanta enim vis deinceps 



quoque in motu , vtcunque fuerit rapidus , perpetuo ad 



fridlionem fuperandam requiretur. Perinde igitur erit , 



ac fi refiftentia oneris certa quadam quantitate fit audta, 



ficque commode fridtio cum iplb onere coniungetur , 



ita vt ob fritfticmem refiftentia oneris maior fit aefti- 



manda , quam re vera eft. Quoniam enim refiftentia 



oneris perpetuo eadem matiet , quacunque celeritate 



moueatur , fricl:io congrue ad oneris refiftentiam adiici- 



tur. Dum minus congrue propter eam vis impellens 



quapiam quantitate imminui concipcretur , quia haec 



cum celeritate motus variatur , etiamfi ratione recte in- 



ftituta res eodem redeat. Atque hinc fridionis nulla 



ratione feorfim habita refiftentia oneris ob eam aucta 



ftatim per experientiam cognofci poterit : quaecunque 



enim machina cum adiundta oneris refiftentia fuerit 



propofita , quaeratnr vis, quae illi vel tantillum com- 



mouendae par fit , atque ex regulis ftaticis ftatim col- 



ligetur , quanta fit tota vis refiftentiae , quae tam ex 



onere 



