27* DE NOVA QV ADAM. V 



gulus L?l = a, 0QH:=(3, BKH=:$, retfa BD~ A, 

 CF vero mB. Quaeramus iam fitum vectis , fiue 

 angulum $>, qui fummam redtarum BE atque CG 

 reddit maximam. Quoniam hic angulus LPI (lue 

 BHIir a, BKH vero — (J), erit E B D = a -f- (J>, 

 vnde obtinemus in triangulo reclangulo EBD, EB~A 

 cof (a -+- (p). Similiter eft angulus FCG~ (3-(f), 

 atque CG — Bcof.((3-$>). Fit itaque EB+CGnA 

 ccf.( a-j-(f> )-f-Bcof.( (3-(J)):=(Acof.a-f-Bcof.(3) 

 cof (p— (Afin.a — Bfin (3)fm.([), quae quantitas fi de- 

 beat effe maximum , erit , poftquam capta funt diffe» 

 rentialia - ( Acof a -f- Bcof. (3)fm. (J)</(f> -(A fln.a -B 

 fin (3)cof. (f> </([)- o, vnde dcducitur tang ^^ SSfc-YS; 

 ex qua aequatione dedu&us valor ipfius $, quuefito 

 fatisfacit. 



Ex ftaticis porro notum eft , efle tum ve&em 

 BAC in aequilibrio conftitutum , quando eft ED~FG. 

 Cum ergo fit , vti ex fupra traditis facile concluditur , 

 ED-Afm.(a-f-$), atque G F~ Bfin.((3-(J)) , erit 

 pro ftatu aequilibrii A fin. (a-f-(J)):z:B fin. ((3 — (J)), 

 fiue A fin. a cof (J) -h A cof a fin. <j) — B lin p cof (J) - B, 

 cof.(3fin.(J), vnde flt V^^+^* — tang. (J), qui valor, 

 cum idem fit cum antea reperto , Yeritas afferti noftri 

 .abunde patet. 



Dubium autem incidere poteft lectoribus , aa 

 recte afferuerim , BE-f-CG efle maximum , conditio 

 enirn , quod quantitatis iftius differentiale euanefcat , 

 pro hacce re probanda non fufBcit , cum BE-f-CG 

 quoque effe poflit minimum , immo contingere queat, 



vt 



