DE AEQVIIIBRIO VIRIVM. z 9 i 



et $;{ir; vel $r=o et (J)~|7r. Nos fumemus 

 in pofterum femper hos duos valores Cf)z=o fcilicet 

 et $— i7r. 



8. Vidimus fupra, quomodo valores incremento- 

 rum diftantiarum , quarumlibet potentiarum , inuenian- 

 tur , et demonftrauimus , pro vnico valore cuiusuis in- 

 crementi dari duas aequationes •, propter duos diuer- 

 fos valores ipfius (p ; videamus quoque , quot valores 

 accipere potcft incrementum diftantiae cuiusuis poten- 

 tiae pundto O adplicntae , dum punctum illud fuccefli- 

 ve ex vao loco in aliud transferatur. Primo intuitu 

 adparet, pundi O fitum poffe mutari , non folum ita, 

 vt cadat in 0, intra angulum DOE, fed etiam intra 

 quemlibet alium , a diredionibus duarum virium fcctum; 

 et cum talium angulorum tot fint , quot nurnero po- 

 tentiae , tot etiam dantur varii fitus pun&i O, ita vt 

 quoduis diftantiae incrementum , alium , pro alio puncti 

 O fitu , valorem obtineat. Si numerus potentiarum 

 fit ~«, quoduis incrementum dp, dq y dr etc. fortie- 

 tur n valores diuerfos. Ideoque, propter fupra demon- 

 ftrata , aequatio generalis canonica praebebit zn ae- 

 quationes particulares , ex quibus valores potentiarum 

 in aequilibrio conftitutarum , angulorumque ab iis fa&o* 

 rum , determinandi funt. 



9, Quoniam ex algebra conftat , tot debere effe ae- 

 quationes , quot funt incognitae , dubium hic fuboriri 

 poteft, plures dari aequationes , quam neceffe eft ; nam 

 potentiae per finus angulorum , et finus per potentias 

 tautum determinari polTunt , quare non pluribus n ae- 



O o 2 quatio* 



