: I oo METHO DFS CVR VA R VM 



fucceflTu ad eiusmodi fornHi.las integrales fe cxtendat- ^ 

 quae neqne ad circuli, neque hyperbolae quadratus.iiw 

 reuocari poffunt. 



I. 



De comparatiorie arcaum circalariiirn. 



44. Sit radius circuli , feu finus totus — i, ae: 

 pofito finu quotunque — 2 , fit arcus ei refpondens' 

 ~n.5;, fumto n pro nota eius fundionis , qua pea- 

 dentia arcus a fuo fina denotatur. firit erao, vti con- 

 ftat, IX.s'iz:/y(, _2z) ; atque vt fbrmuhs inte§.ni]es- 

 §. 41. crutas huc transferamus , poni oportet : A-zE- 

 = C=:Fm- S(:ni, ^-=:o, et g--o. 



45. Ex his autem Yaloribus emerget iiaec as^ 

 quatio- integTalia compled'ens : 



/ToT^^^) ~/vTr— 35T — Conft. 

 cui fatisfacere inuentae futjt hae formulae ^ 



j—xV{i—kk)~ hV{ L-xx.). 

 x—jV^i-kk) + k V{ I -;■' y} 

 quae oriuntur ex hac aequatione : 



k k :zz X X -i-jj - 2: xy V{i - kk) . 



^6. Per has igitnr dcteOT.inationes fads^t hj^ 

 aequiitioni : 



n .v-n.j— Conf!. 



in qua coudans ita deterrniisabitur : noriiitur f zz 5 crvtr- 

 que xziky ex quo calii praiit 11. ^- Il.o — ■^or^L 



feiT 



