6 DECVRVAQ_VADAM 



maiori attentione digna videtur , quod aequatio pro 

 curua more folito explicari nequit. Huiusmodi 

 quaeftiones primo circa detcrminationem reliquorum 

 curuae punftorum praeter ea , quae facile affignare 

 1 cet , verfantur. Deinde in fingulis punctis pofitio 

 tangentls infignem inueftigationem requ;rit , quo fa- 

 cilius tractus totius curuae definiri queat. Tum 

 vero ex infpectione figurae perfpicuum eft inter ab- 

 fcifTas X — o et x~i, alicubi applicatam omnium 

 minimam effe debere ; cui.is adeo tam loc.un quam 

 ipfam quantitatem affignari operae erit pretium. 



Praeterea vero inter binas abfciflas negatiuas 

 — i,— 2, — 3, — 4,— 5 etc. vbi applicatae in infinitUTi 

 extenduntur , neceffe eft dari quoque applicatas mi- 

 nirnas , quae quo magis finiftrorfum progrediamur , 

 continuo minores euadunt , donec tandem prorfus 

 euanefcant. Denique etiam quaeftio de radio cur- 

 vaminis in fingulis curuae punctis attentionem no- 

 ftram meretur , isque imprimis curuae locus notatu 

 dignus \idetur , vbi curuatura eft maxima , fiqui- 

 dem manifeftum eft, in elongatione ab axe curuae 

 ramos continuo propius ad lineam re&am accedere. 

 Has igitur quaeftiones refoluere inflitui. 



Qji aeftio prima. 



Pro curua hypergeometrica inuenire aequationem 

 continuam inter abfciffam x et applicatam y, quae ae- 

 qite locum habeat, fiue pro x capiatur numerus integer , 

 fiue fraStm quicunque. 



4. Cum 



