EIVSQVE VARIATIONE. n 9 



perturbantes abeffent , nunc autem erit quantitas va- 

 riabilis, 



2°. Quantitas q in eadem comparatione denotat 

 excentricitatem , quae ob vires perturbantes pariter 

 vt variabilis efl fpectanda. 



3°. Angulus w defignat anomaliam veram ab 

 apogeo computatam , et ob vz^cx, erit diftantia 

 apogei —r^r q et diftantia perigei zz ^, vnde 

 femiaxis transuerfus orbitae £= • ^f - 



4°. Loco vnius variabilis x introduximus tres 

 nouas p, q ct u, inter quas autem iam vnam de- 

 terminationem ftabiliuimus qua dx euanefcere debet 

 fi fm.ojrroj alteram determinationem confideratio 

 fbrmulae irrationalis fuppeditabit. 



XIII. In formula Q+t-st* loco % fubfti- 

 tuamus valorem aflumtum '—*?**» ? et prodibit 



r\ , nn p ""f r i sP< Z r P<7<7 /* , 



Q+j-j-p p cof w-f- ^cof. w — ^cof.co 2 



cuius radix quadrata quia factorem habere debet fin. w 

 oportetvt fit i°. PCji»V, et fl°. Q.-r-' 1 /- f?==l? 

 ficque prodeat Q-f-^ — ^ — ^fin. w*. Quo fa&o 

 erit d -: V p-- ^^ V P , feu £-_*£* fin. a». 

 Cum autem fit 7- 1 ~ p| -f- cof. w </. | — |i (flfin.w , 

 habebimus | (</$ — da) fin. w m — ^| — cof. m, d.~ . 

 Ex fa&is autem binis hypothefibus erit primo 

 /> — ~ et ob nn z= y altera dat Q-h ? -^— ~o , 

 Tom.XIII.Nou.Comm. R feu 



