femper conducat eandem veritatem pluribiis modis 

 el cuilTe, non prorfus inutilem exiftimauit Cl. Audcr 

 huius differtationis operam , quam huic materiei 

 explicandae impenderat. Qimm igitur haec aequatio 

 differentialis, fit generalis gradus nimirum n , \bi 

 n numerum quemcunque integrum denotat, primum 

 disquirendum fuit, qualis fit forma aequationis diffe- 

 rentiaUs, gradus proxime inferioris «— i, ex propofita 

 per integrationem eUciendae , fcilicet inuentum eft 

 eius formam plane fimilem fore propofitae , atquc 

 ita repraefentari pofle : 



"vbi ct,(3,.,.X deaotant coefEcientes ex quantitati- 

 bus conftantibus conflatas z vero fundionem ipfius 

 X , vnde totum integrationis negotium reduci- 

 tur ad inueniendos valores a,(3,X et fundionis z 

 Hcic vero fingularis liaec fe prodit circumftantia , 

 quod ex aequatione propofita, tot oriantur aequatio- 

 nes difFerentiales gradus proxime inferioris , quot n 

 continet vnitates , vbi tamen faepenumero fit , vt 

 plures earum inter fe prorfus congruentes deprehen- 

 dantur , pro diuerfis igitur his cafibus , integrale 

 completum diuerfa ratione inueftigandum eflTe per- 

 fpicitur. Primum itaque fi omnes aequationes differen- 

 tiales gradus proxime inferioris inter fe fint diuerfae 

 ab vna earum reliquas fubtrahendo , eruentur aequa- 

 tiones difi^rentiales gradus adhuc inferioris « — a 

 tot , quot hic numerus n— 2. vnitatibus conftat , 



atque 



