DE NO VO PROBLEM. CONIECTVRALL $ 



zrzln{ i-\-m.^). De hinc reliquarum fcliedularum 

 diftributio per fe intelligitur.. 



§. 3. Quia m femper eft vtiitate minor euanefcit 

 terminus m^, fi r fit numerus admodum magnus 

 atque tunc fit numerus fchedularum albarum in 

 prima vma refiduarum fimpliciter =z: ; « ; ftatus is 

 eft afymptotos , ad quem dum permutationes' fiunt , 

 magis magisque peruenitur , nifi fuerit n vei aequalis 

 V4iitati vel binario f etenim fi vnica fchedula alba 

 vrnae primae et vnica nigra vr-nae alteri indita 

 fuerit , fit m — — 1 alternisque vicibus vel nulk 

 vel vn:i fchedula aiba in "vrna erit locata , quanda- 

 quidem formula. noftira abit in i( i -i-( — i)^)'i 

 fi vero fiierit n zz. 2 fit mzz: o formulaque indicat 

 vnitatem feu valorem medium fiue probabilem inter 

 lingulos valores pofTibiles. FTaec non vrgebo; ahud 

 eft quod potiffimum intendo n^mps vt. inquiratur 

 quid futurum fit , cum ipfe fimnl numerus fchedu- 

 Kirum permagnus eft ita vt pro infinito veluti 

 fiaberi poffit , nec enim tum amplius numerus m^ 

 negligi poteft , nift r fit veluti infinities maior 

 Tcl ipfo numero n : Htic fada fuppofitione incidimus 

 T^ argumentum , quod folo calculo infinitefimaH 

 breuiter expediri poffe , nulla combinationum habita 

 ratione , oftendi in Commentariorum volumine XII. 

 Igitur confenfum vtriusqu^ methodi , vt novo 

 argumento manifeftarem', animum induxi , prae- 

 fertini cum- hanc eandem' methodum inftnitefi.* 



A. 3;> raalemi 



