DE FRICTIONIBVS. 253 



que potentia ACzhttj deni-que dacatur AB quae 



exprimat conatum corporis fuper plano defluendi ab 



a<5tione grauitatis oriundum j patet fore potentiam 



A B perpendiculitem ad A. D et — P fin. A ; iam 



vero fi potentia A C refoluatur in A E et A D, 



crit potentia A E zz m f\n. z et potentia A D ~ tt 



coCz^ oportet autem vt fit AE — AB fiue tt fin. 



zzz? fm. A et -TT cof z r:/cor. A; pofterior haec 



aequatio ex eo petitur quod fridio , dum planum 



inclinatur , diminuatur in ratione cofmus inclinatio- 



nis , quia nimirum in hac ratione appreflio corpo- 



ris contra planum diminuitur. Ex iftis duabus ae- 



quationibus deducitur {?|^ zz:|^j^ fjue tang.5;rrl. 



tang. A =: tang. A x cotang. C, determinato angulo Zy 



obtinetiir ipfa potentia Tcziy^ fiue etiam '^■-■^-0^ j 



quod fi vero omnia per quantitates immediate da- 



tas determinare velimus habebimus tt =z/cof A x 



y(i -f-(tang.Acotang.C)') fiue etiam ttziicoC AxV^// 



PPatang. A); huiusmodi exempla fatis indicant 



cautelas , quibus pro corporibus fimplicibus vtendum 

 fitj iara igitur ad alia progredior. 



§. 5- Sint duo corpora fimplicia A et B 

 (fig. 2.) in plano horizontali pofita et filo tenui Tab. IV, 

 atque extenfo aut vsrgula intermedia ponderis ex» 

 perte connexa ^ putetur porro corpori anteriori B 

 patentiam B E ad datum angulum applcari , qua« 

 praecife tanta fit , vt corpus B vel an^o corpora 

 A et B mouere pofiit j qua.ritur relatio inter fii- 



li 3 <aioLes 



