CORVORVM HFMIDO INSIDENTIVM. 151 



tur : Valet igitur talis amlogia : vt diftantia verticalis 

 punftorum , quibus potentiae planum declinantes applican- 

 tur , ad lineam bc , ita pondus plani ad potentiam alter- 

 vtram horizontalem planum in fitu violento detinentem. 



§. 7- Qimm potentiae P , P ad datam inuariatam 

 diftantiam applicantur verticalem , erunt potentiae datum 

 planum vtcunque inclinantes fimpliciter proportionales li- 

 neis b c , id eft , diftantiis horizontalibus centrorum gra- 

 uitatis homogeneae in parte fiibmerfa a verticali A B. 

 Igitur cum fuerit pro minima inclinatione lineola bc 

 uegatiua , aequilibrium non reftituetur, indicio non fuine 

 firmum : fi bc fit afrirmatiua , flrmum eft aequilibrium; 

 et tum eo firmius eft dicendum , quo maior eft bc pro 

 eodem inclinationis angulo. 



Apparet etiam , eum planum continue magis incli- 

 natur audis potentiis P , P alicubi lineam b c maximam 

 fore, tuncque adefte vltimum inclinationis gradum poffibi- 

 lem , planumque alium aequilibrii firmi fitum efle petitu- 

 rum , nifi potentia planum declinans diminuatur. 



§. 8. Qiium itaque rei totius cardo vertatur in hoc 

 vt pro quouis plani fitu centrum grauitatis homogeneae 

 in parte fubmerfa determinetur , huc animum applicabi- 

 mus , duosque formabimus cafus ? primus erit , cum angu- 

 lus nutationis eft admodum paruus, qui nobis pro osciliati- 

 onibus minimis definiendis deinceps inferuiet ; fecundus cum 

 angulus inclinationis eft qualiscunque magnitudinis datae : 

 prior pro omnibus planis determinationem admittit, alter vero 

 pro quouis plano fpeciali calculo eft definiendus, nifi ad qmn- 

 titates ditferentiales fignaque fiimmatoria recurrere velimus. 

 Incipiam a pnmo, cuius duplicem folutionem dabo vel potius 

 folutionis methodum indicabo. $. 9. 



