CORfORVM HVMWO INSIDENTIVM. 15P 



fitus proximus , a quo definitur planum nutationis quod 

 nempe ad lineam hh erit perpendiculare , ita vt fectiones 

 figulae corporis ad lineam hh perpendiculares (cuiusmodi eft 

 fe&io FEGLF , quam per corporis centrum grauitatis tranfire 

 pono) maneant in eodem plano, poft mutatum corporis fitum. 

 His praenotatis apparet calculum nunc fere ponendum 

 cffe , vt in §. 9. et quidem parte pofteriori , vbi breuior 

 fit , fecimus : Confiderabimus nimirum corpus rotari ad 

 angulum infinite paruum fuper axe hh (hoc enim modo 

 vi lemmatis §. 19. fatisfit hypothefi , quod pars folidi 

 fubmerfa in vtroque fitu fit eiusdem magnitudinis , quia 

 cuneus poft rotationem minimam emerfus aequalis eft cuneo 

 fiibmerfb. Deinde alteri hypothefi (corporis fcilicet cen- 

 trum grauitatis durante fitus mutatione in eadem manere 

 linea verticali) fatisfaciemus , fi putemus corpus poft mini- 

 mam rotationem promoueri motu horizontali parallelo et 

 ad axem hh perpendiculari , donec corporis centrum gra- 

 uitatis in lineam verticalem AB, quam a rotatione pau- 

 lulum deferuit , redierit. Tum fi ponamus in fitu aequi- 

 librii centra grauitatis faepe nominata in A et B, indagan- 

 da erunt loca , in quae haec centra poft \trumque mo- 

 tum , rotatorium et paralellum , incidant. Tandemque 

 etiam inquirendum eft , quomodo mutetur locus centri 

 grauitatis homogeneae in parte fubmerfa a momentis cu- 

 nei \triusque immerfi et emerfi. Ex his omnibus repe- 

 rietur puncTium b , vbi partis fiibmerfae centrum grauita- 

 tis homogeneae poft mutatum corporis fitum ponimus. 

 Ex puncto b dudtam intelligemus re<ftam bc ad produ- 

 clram AB perpendicularem. Sit nunc finus totus rurfus 

 zzzi , finus angnli inclinationis corporis (qui eft ipfe angu- 

 lus minimus rotationis quam fieri intellexjmus fuper axe hh) 



