3 8 o CEOGRJPKU WSSIAE 



excedo ad vetuftiorum memoriam temporum : tamen me 

 neceftitas cogit ad deuinciendam inter fe huius populi his- 

 toriam , non vt pertra&em, fed vt attingam. Mare Sue- 

 uicum Corneiii fine omni dubio hic Balticus finus eft , 

 neque negari poteft , apparere ex Tacito , Aeftios iis in 

 littoribus tunc coluifle , vbi fuccini copia eft , in Pruflia, 

 inquam , Samogithia , Curonia : multae enim gentes in 

 populo Aeftio fuere. At cum Ioannes Henricus Boecle- 

 rus (2) Aeftios Germanicis populis adfcribit , illa quidem 

 vis eft. Non enim ex ritibus Sueuorum , quos ob vicini- 

 tatem et commerica haud difBculter recipi potuine appa- 

 ret , Aeftios eum oportuit adiungere Sueuis , fed ob Hn- 

 guae diuerfitatem ab eorum corpore excludere. Britanni- 

 cae propiorem Tacitus dixit Aeftiorum lingnam , vt iudi- 

 care poterant Romani , neque Britannicae admodum gnari, 

 neque Sueuicae. Itaque fruftra eft Cluuerius , cum Aeftios 

 hofce fine aliqua teftimonii au&oritate fuo arbitratu e Gal- 

 liae finibus in coloniam deduxit ad mare Balticum , nempe 

 vt Britannice loquerentur , quando , vt Tacitus in vita 

 Agricolae prodidit , eodem fermone vfi funt Brittanni et 

 Galli. Immo Romani fermonem audiuerunt in Aeftiis, 

 quem Sueuicum dicere non poterant, ita ab eo abhorruit: 

 dixere Britannicum , rplg e£, y 1p«$ hvSoi. Ita iam Her- 

 mannus Conringius et Samuel Schurzfleifchius fenferunt. Nam 

 cum Boeclerus in voce argutatur , qua Tacitus propiorem 

 Britannicae dixit , tanquam fimul non negaret , aliquid 

 Sueuici continuiffe , in eo fummi viri iudicio non accedo : 

 notior mihi in Tacito aliisque illorum temporum dicendi 



ratio 



(2) Difquifitio de acquifito et amiflb impeiii Romani Germanici in Liuoniam iure 

 p. 4- Seg. 



