(944) 
per rimulas intrabant, eumque infinita multitudine obruen- 
tes mordebant, lacerabant ac devorare penitus gestiebant. 
Quarum tanta fuit importunitas, ut quanto repellerentur 
impetu, tanto majori furore incursabant : cumque se nus- 
quam in terra tutum conspiceret, pontlifex jam miserandus 
aquarum se munimine cinxil, acjuxta oppidum Bingionum 
turrim in medio Rhent, ad custodiam patriae olim construc- 
tam, scapha subvectlus ascendit, sperans eo loci mures per 
undosi fluminis raptum nullatenus esse venturos : sed non 
est locus quo suam divina potestas prohibeatur exercere vin- 
dictam; natantes per aquas infinita multitudine denuo mures 
turrim per muros ascendunt, intrant, pontificem inquielant, 
rodunt, infestant, tandemque nimia eorum multitudine 
obrulum miserabiliter necant. Huic nos fabulae auctorilatem 
nec damus nec rursus subtrakimus , quam usque in hodier- 
nuin diem et a veteribus descriptam legimus, et ab incolis 
terrae ut a proavis perceplam auditu ad nepotes referri non 
ignoramus. Turris autem in Rheni fluminis medio nomen 
relinens a casu, Murium turris dicitur, in qua Hatto pon- 
tifex ab ipsis consumptus bestiolis perkibetur. » 
2. À Merseburg. Thietmar de Merseburg raconte ce qui 
suit comme advenu en 1012 (1) : « Quidam miles cum bona 
sancti Clementis vi tolleret , et inde rectum facere noluisset, 
in una dierum a muribus intra cubiculum impugnatur inef- 
fabilibus : qui primo fuste arrepto eos prohibere lentans, 
posteaque evaginalo eos aggressus gladio, el sic nihil profi- 
ciens, arca quadam , ut ipse rogavit, includitur, ac in me- 
dium fune suspenditur, et cum exterius haec plaga sedaret, 
hicque liber solvi debuisset, ab aliis usque ad mortem corro- 
PT A SE rm de eee, 
(1) L. VI, c. 50 (Pertz, Honumenta, 1, p. 850). 
