( «9» ) 



En siddcrt dal de krooii zal van n\\ voorhoofd glippcn, 

 Als u de voorl^angklok van verre in de ooien gonsl, 

 Wat baten legcrmagt en diepgcdolven grachlen, 

 En wallon van ardnin, en bolwerk van granict, 

 Wacrop uw hoognioed brait? De springvloed der gedachtcn 

 Riikt nuiren oin, en dringt door slerkte en rykslimiet! 

 De schrandrc mcnschcngeest, met légers van gepeizen, 

 Beslornit uw wetbock en belacht uw snood gebod; 

 Ily scbudt de zuilen van uw trotsche vorstpaleizen , 

 En niaekt de wapcns van uw lyfslafïicren bot. 



El plus loin : 



Dat hier het cerste stoonituig loope, 



Op 't vaste land, langs de yzren bacn; 



En voel' het lichaem van Europe 



Zyn hart in 't kleine Belgie slaen ! 



Decs grond, het slagveld waer de volken, 



Weleer, met zwaerd, gcwecr en dolkcn, 



De raven lokten uit de wolken 



Naer 't akclig banket van moord, 



Zy 't zoenaltaer van waer de bede 



Des menschdoms, tôt den God van vrede - 



Moog smeeken dat hy kluisters smede 



Voor d'oorlog die den voortgang stoort. 



De rede, hemelbode, kliefdc 

 De schors van haet die de aerde omsloot, 

 En strooit het palmenloof der liefdc 

 Met milden glimlaeh uit haer' schoot. 

 Komt, vreemden, komtî Gy waert onwetend 

 Toen ge onze vaedren hebt geketend ! 

 Komt! Belgie, al uw schuld vergetend 

 lleeft wTok en wrevel afgelcgd? 

 God, in zyn plannen steeds verheven» 

 Kiest wagens door den damp gcdreven, 

 Tôt schielspoel om den band te wcven 

 Die volkrcn aen elkandrcn hecht ! 



