( 300 ) i 



Daer iiacliLkoù, die hem "l rillend lyf doorboorde! — 



Greep honger hem in 't ingewand, 

 Wat vond hy om zyn scherpen lust te boeten. 

 Dan 't ooft, hem door een rukwind voor de voeten 

 Gesmakt, of rauwe wortels, die zyn hand 

 Van 't ever uit den grond had leeren wroeten? 

 Sloot hy somwylen, zwervensmoê , 

 In koortsîg sluimren de oogen toe, 

 Waer kon hy 't hoofd ter rusle sehikken, 

 Dan in een duistre stecnrotskloof? 

 (ieiukkig, als hem leeuw of tieger, heet op roof, 

 Hol-brullend niet kwam wakker schrikken ! 



't Was of 't heelal , in bondschap met 

 Zyne eigen broosheid , had gezworen : 

 Hy moet verplet, de laestgeboren , 

 Die, schoon hem slagtand, klauw, noch horen, 

 Noch schubben pantser werd beschoren, 

 Toch wacnt dat hem 't gebied der aerde zal behooren, 

 Hy moet verplet, hy moet verplet ! 



II. 



Geest! — sprank uit God, aen stof geklonken 

 In 't menschlyk daerzyn, — wie verhaelt 

 Hoe gy, steeds heller van den glans omblonken 

 Des oorsprongs, waer ge zyt uit neêrgedaeld , 

 In stryd op stryd den zege hebt behaeld , 

 Toi eindlyk u de staf der aerde wcnl geschonken ! 



Ziet! — daer verheft zieh de eersle hul, 



Die tegcn H onweêr 'l lioofd beschut 



Van hem, die 's weerelds kroon moet dragen. 



Daer stormt hy zelf, met boog en knods 



Gewapend, op iiet roofdier los, 



Dat in zyn woonst hem dtirft belagon j 



