( 301 ) 



Dacr braekl liet nioiister d'adom iiit ; 

 Eu hy, — ziet lioe hy Mcêrkeeit riiel zyn huit. 

 De warme, bontgevlckle huid 

 Fier om de schouders heengcsiagon ! 



HitM*! sombre woiidos, hier! — en buk 



Dell korlgehoornden kop , die rotsen 



Versplintert, vreedzaem onder 't juk 

 Van wie uw oog, schoon 't bloed en vuer rolt, kalm durft Irotsen !. 



Stil! ros der woestenye, stil! 



Want, schoon uw trappelende hoeven 



Den keigrond morzien en doorgroevenj 

 Al schuimt en snuift gy woede, en hinnikt wild en schril, 

 Toch zal zyn knieëndruk uw forschen rug bedwingen , 



Zyn hand den breidel in uw tanden wringen, 



Toch vliegt gy , luislrend op zyn rainste gril , 



Langs vlakten, over heuvelklingen, 

 Trotsch van met hem den dood in d'open muil te springen , 



In stoutheid eén , en eén in wil ! 



Maer hoort! wat galmt daer allerwegen 



Voor zang en bly geklank ons tegen? 



Ha! 't zyn de maeijers, die in 't graen 



Het knarzend stael der sikkel slaen , 

 Wyl ginds een herder, langs des heuvels helling 

 Zyn wit-gewolde kudde dryvend, luid 

 De trippelende toonen zyner fluit 

 Versmelt by 't lied, dat opstygt uit de delling! 



En in de blauwe verte, — ziet! 

 Hoe hel de zonnestralen glansen 

 Op al die naelden, zuilen, transen. 

 Van marmer en van blank graniet ! 

 Dat heet (Je stad, dat is des menschen wooningî... 

 Want al wat groeit of leeft op acrd\ 

 Al wat de tyd heeft saemvergarrd 



