( 50i ) 



In hfiureii schoot , — hy lieeft liot zyii verklaerd 

 Hv is der wcoreld hoor rn koning! 



III. 



Jaerdmzenden zyn op dcii vloed 



Des tyds ter ecuwigheid gespoed. 



Doch, wic den blik in dit verledcn 

 Tcrugslaet, — vast dat hy gccn dag ontmoet, 

 Waerop de geest en 't stof geen nieuwen stryd gesJroden, 

 De mensch geen nieuwen zege heeft bcgroet. 



Het was vergeefsch, dat de Oceaen, 

 Vol toorn zich 't hoofd in wolken hullend , 

 En in zyn diepste diep van woede brullend. 

 Hem toeriep : ^ Worm ! gy zult niet verder gaen ! » 

 Hy, stout de hand ten sterrcnhemel 

 Uitstekend, sprak : ^< Gy zult myn bacn 

 Afteeknen over 't golfgewemel ! 

 En gy, o winden , zult gedwee 

 Op uvve vleugelen my dragen , 

 » Tôt waer een nieuwe weereld op zai dagen , 

 '^ Aen wie ik nieuw genot ga vragenj 

 » Dit is myn wil; en Ihans — in zee! » 



En, vrolyk — danscnd op den rug der baren, 

 Daer sleekt het waterslot van waï , 

 Met donderknal op donderknal 

 Bcgroetend wie het na blyft staren ; 

 Daer heeft het niets meer om zich heen 

 Dan lucht omhoog en zee beneên j 



En, hoe de storm het opzweept naer de woIkcn , 

 Met steeds verwoeder doodsgehuil, 

 Of plettrend necrsmakt in den muil 

 Der opgesparde waterkolken, — 

 Voort gael het, dagen, maenden voorl, 



