( 5or> ) 



Van vrtMv.c >\('tt'iitl iioili van iiislc, 

 Tôt liât lit't eiiîiilyk aeii de inoederkuste 



Weèr aenlandt, met deii scliat acn boord 

 [)«i hAced»' weorcld, die het ginds hccft opgespoord ! 



Wat M onderkracht houdt zich vcrscholen 



In water, lucht, of 's aerdryks schoot, 



Aen wie de mensch niet heeft bevolen : 

 V' Wees my een knecht, die meê myn schat vergroot!... 



Een enkele is er, een ter weereld , 

 Voor Mien zyn hoofd, van angstzweet overpeereld, 



Zich magtloos nederbuigt : — de dood !... 

 En dan nog, waer die dwingeland van de aerde 



Hem wegrukt, leeft, van eeuwig licht omgloord, 



Al 't innigst wezen van zyn wezen voort, 

 In olk gowrocht, waerin zyn ziel zich openbaerde! 



Ziet! hoe hy ieder ideael , 

 Dat hem 't gcschokt gevoel voor 't scheppend brein doet zweven , 

 Aen kleur en lyn bocit, kneedt uit marnier of nietael, 

 Bewonderd by de laetste neven; 

 Hoe hy 't onvatbaer trillen van de lucht. 

 De nielody, die van zyn lippen zucht. 

 En wegsterft, — vangt en kluislert aen het teeken; 

 Hoe, wen het graf sints lang zyn asch bevat, 

 Zyn woord, vereeuwigd op het vliegend blad, 

 Met honderdduizend tongen voort blyft spreken , 

 Gelyk een vonkenregen, heel den schat 

 Van licht of gloed, eens zyner ziel ontspat, 

 Uitstrooijend over aile weereldstreken! 



En toch, toch was 't hem niet genoeg, 

 Dat, waer hy sprak, de Drukpers zyn gedachten 

 Van 't een naer 't ander eind dcr weereld droeg, 



Nog sneller dan op aedlaersschachten ; 



Zoo dikwyls liad hy, in haer vingt, 



