( 506 ) 



Ziet ginder cen toren 

 Opdagcn van verre , 

 Aenrukken naer voren. 

 En — ryzende sterre , — 



Wegkcntclen 



En wentelcn 

 In 't niet! 



Ja! roi, op breed-ontplooide schachten 

 Uw zv^arte wolken door de lucht; 

 Gier, buldcr los uit al uw krachten, 

 Orkaen ! — hy volgt u in uw vlugt ! 

 Hy snort u voor! — en mengt van onder 

 Zyn raetlen tergend in uw donder, 

 En braekt, recds op den horizon, 

 U nog cen lactstcn smookwalm tegen, 

 Voor nog hct plassen van uw regen 

 't Vucr dat hy uitwierp, blusschen kon ! 



Hier stuwt een vloed zyn breede wateren 

 Hem in den wcg : voort! huilt hy, voorl! 

 En wipt zyn sleep, met zeegryk klaleren, 

 Stout over op den andcren boord. 

 Ginds stuit hy op der Alpen wanden : 

 Voort! voort! dwars door hunné ingewanden! 

 Voort! — en hy boort en ploft er door, 

 Hol-dondrend, en 't versmachtend donker 

 Van 's aerdryks hert by 't woest geflonker 

 Verlichtend van zyn bliksemgloor. 



Ruk! ja, ruk voort van 't Oost naer H Westen, 

 Ruk voort, Reus, van Noord naer Znid! 

 Sprei tôt aen de uiterste gewesten 

 Der aerde uw raagtige armen uit! 



