( 307 ) 



Snoer stad aen stad, hccht land aen laiiden, 

 Wiiid d'aerdbol in uwe yzrcii baiiden, 

 Langs waer beschaving, overvloed , 

 Gcsladig heen en vvecr gcdragen , 

 Rondstroomcn op uw vieugeiwagen, 

 Gcivk door 't lichacm 't levcnd blood! 



VI. 



Hoort! wat geruisch van zegeningen 

 Hem V allen kant op zyncn togt verzclt! 

 Hier zit eene jonge stad heur danklied hem te zingen, 

 Plots op zyn wenk als uit den grond geweld; 



Daer zyn het brokkelende wallen, 

 Waer eertyds ailes zweeg en sliep als in een graf, 

 En die van 't bly gcraes des arbeids thans weêrschallen, 



Verjeugdigd door zyn tooverstaf j 



Of 't is een akker, woest te voren, 



Nu louter goud van golvend koren } 



Of wel Germanjes trotsche stroom, 

 Die dankbaer ruizelt : « Wees gczegend, stoom ! 

 « Gy, die de schatten van de zee, myn moeder, 

 ■^ Uit d'arm opnemend van myn westerbroeder, 



» My overvocrt op mynen zoom ! « 



En ginder — ziet, dit log gevaert', 

 Dat, als van hellegloed doorllonkerd , 

 De arduinen schoften opwringt boven de aerd\ 

 En met den smook, die uit zyn tromp ten hemel vaert, 

 Wyd in het rond de lucht verdonkert. — 

 u Heil, zuster! — roept de draek haer toe, 

 » Heil u, die in uw rcmmlende ingewanden, 

 » By elken zwaei der yzren radertanden , 

 » De taek verrigt van millioenen handen, 

 » En nimmer klaegt als 't zwakke vlecsch : 'k Ben moê ! 

 » Heil u! — en moge ras het het tydslip dagen, 



