( 510 ) 



« 0! klonk het liiiks en regts, zoo onze vaderen 

 « Eens mogten opslaen uit dcr graven kuil , 

 » En onverwachts , op donderendc raderen , 

 » Dien duivel met zyn helsch gehuil, 

 « Door 't siddrend landschap zagen naderen, 

 « Vuer knauwende in zyn yzren muil : 

 « Hoe zouden zy, met schrik des doods in de aderen, 

 « Erbarming smeekend storten op de kniên , 

 »> Of raedloos dwars door veld en bosschen vliên ! » 



En gy, nogtans, gy, reuzen der gemeente, 



Die eens met stroomen bloeds het grondgesteenle, 



Waer regt en vryheid op verheven werd , 



Hebt vastgezegeld in Europa's hert; 



Gy, vorsten in het ryk der kunst, gy wyzen, 



Gy allen, die met hoofd, of hert, of hand 



Meêwerkend, oyer 't vaderland, 

 't Licht der beschaving hooger hebt doen ryzen : 

 Gy golfdet, is het niet? — onmeetbre schaer 

 Vol tintelglans van aurcoolgewemel, — 



Op 't spoor dier stoomkoets door den hemel , 

 En breidet de armen zeegnend, over haer? 



En, Belgenland! is u die zegen 



Des voorgeslachts ten heil gedegen?... 



Hoort! ailes arbcidt, ailes zingt! 



Eén biehal is uw boom, waerover 

 In onophoudlyk harmonygetoover 

 't Geruisch van nyverheid en handel klinkt! 

 En ziet ! dvvars door dit wriemlen , door dit leven 

 't Gevleugeld stoomros hcen en weder zweven, 



Om stecds vernieuwde kracht te geven , 

 Aen 't minste viekje waer het neven snort! 

 Ziet! slechts eén net, eén doolhof is 't van sporen, 

 Langs waer 't op elken uithoek, hoe verloren 



En dood hy zy geweest te voren , 



