•■feS ) " ( l?#* 



quo valore fubftituto noftra aequatio erit 



(2?f — in — i n 3 ) (i — a » 2 — a |3 « + — a |3 y. »'— a (3 y 5. «' etc.) 

 = 2(1 — /») (1 — nn) (2 an 2 -\- q.afitf -\-6 afiy n 6 etc.) 



in qua aequatione tantum duae infunt quantitates i et », 

 quarutn illa ex rectangulo datur, haec autem n ex illa 

 debet definiri; quod ergo non aliter nifi refolutione aequa- 

 tionis infinitae fieri poteft. Conueniet igitur quantitatem 

 n tanquam cognitam fpe&are indeque viciflim i definire, 

 quod fi pro pluribus cafibus inftituatur, facile iudicare li- 

 cebit, quinam valor ipfius n cuiuis valori dato i refpondeat. 



Spectemus primo quantitatem n vt minimam, 

 quippe cui etiam valor minimus ipfius i refpondebit ; re* 

 iectis ergo terminis (3, y, 5, etc. continentibus, habebimus 



(2 n r *-in — in*) (1 — a»') — 2 (1 — in) (1 — »»). 2a« s 



quae aequatio, reie&is poteftatibus ipfius n tertio altiori- 

 bus, abit in hanc: 



2 « 2 — 4. a «* — * n — £ » 3 -f- 5 a i «^ ~ o , 

 vnde prodit 



5 a. ir 



Quare fi « fuerit fractio valde parua, erit proxime 



iz2H(i-2a)--[.« 



vnde viciftim concludere licet, fi i fuerit fradio quam 

 minima , fore « — *-/. 



Nunc igitur aliquanto propius ad veritatem acce» 

 damus , reiiciendo poteftates ipfius » quinta fuperiores , 

 eritque 



2«*— 4a» ! + 2«« + - 8.a(3» + — in — in*-\- $ain 3 ~ o, 



B 2 vnde 



