•4S ) ^ ( £<£<- 



fibit , eritque a o -~ a ct aczzb, angulus vero AOa vo- 

 cetur rl, qui crgo erit quaiuitas variabiiis ; vnde cum 

 fit cQzza — b, fi tx c ducarur horizontaiis c q, erit 

 c q — (a — b) fm.Q et O # zz (a — b) cof. 0. 



Deinde re<fta cgzzc producatur vsqne in h, vbi vertica- 

 lem OG interfecet in h, vocetuique angnlus A h g — <$> , 

 qui indicat, quantum fitus penduli a fitn naturali deelinet, 

 cuius ratio ad angulum fequenti modo dcfiniri poterir. 

 Cum fit O p — x et O # — (a — b) cof. $ , erit imerual- 

 lum p q ~ x — (a — b) cof. 0; tum vero erit 



p g - q C = y - (a - b) C\n. $ ; 

 ficque ob 



Cg*-pq*+ (pg~ qcy 

 iam habebitur ifta aequatio: 



ff-(jr-(fl -^)cof.^) s -r-(^-(fl-^)finJ) , 

 fiue 



^ £■ — x x -\-yy — 2- ( a — b ) { x cof. $ -+- y fin J ) -f- ( a — £ )* 

 qua aequatione relatio inter ternas variabiles x, y et de- 

 terminatur; praetcrea vero pio angulo <P manifeftum ellfore 



tang, (b — ^zi c — Z^LiL^/^ , hincque 



f in , (h _-3'-f a -&)f»n.tf et cof> fl __ g -fa-J)£gM _ 

 ■ c "— c 



His igitur aequationibus quatuor variabiles in calculum in- 

 trodu&ae, x et j 7 cum angulis et Cp, ad duas reuocan- 

 tur. 



§. 6. Dcfinito igitnr ltatu, quem pendulum elapfo 

 tempore ~zt tenebit, vt in eius rr.otum inquiramus, omncs 

 fires , quibus folJicitatur , probe perpendi oportet. Primo 



autem 



