euertunr. Me quidem non fugit, celeberrimos Dominos 

 Bergmann, Wiegleb, Weigel , de Morveau, Baume , aliosque 

 nonnullos, data occafione in fcriptis fuis idem dudum bre- 

 viter monuifie, paflim oftendendo, quid de his transmuta- 

 tionibus fentiendum fit; numero autem eorum indies cre- 

 fcente, qui eiusmodi hypothefibus fauent , opetae pretinm 

 duxi, rem ab ouo, vt aiunt, repetere et ampliore trada- 

 tu fingula argumenta penitius luftrare, quibus alTerta fua 

 adftruere conantur. 



§. 3. Eum in finem ante omnia videndum eft, 

 quid transmutatione corporum intelledum velint, qui hanc 

 defendunt. Si veteres au&ores, praefertim eos, confuli- 

 rnus, qui metallorum conuerfiones atque nobilitandi mo» 

 dos moliebantur, plurimi faltem obfcuris admodum et 

 confufis ideis laborabant, nec ipfi rationem reddere vale- 

 bant, cur hac potius, quam alia via, metam propofitam 

 attingere quaererent. Hinc lepidae fatis praefcriptionum 

 alchemicarum formulae oriebantur, rerum faepe incoti- 

 gruarum aut prorfus incompatibilium commixtiones , ope* 

 rationumque multifariae repetitiones, cohobationes, rota- 

 tiones vel circulationes, omni fundamento deftitutae, et 

 id, quod antecedente labore vix perfectum erat, mox de- 

 ftruentes, quibus tamen aurum conficere aut faltem igno- 

 bilius metaHum colore et grauitate eius fpecifica imbuere 

 tentarent. Horum etiamnum veftigia premunt , qui certa 

 quadam maturatione occulta , fiue artis fine naturae auxi- 

 Jio perficienda, vnum terrarum vel falium genus in alte- 

 rum conuerti poffe contendunt, modum quamuis explicare 

 nefciant, quo metamorphofis illa peragatur. Recentiorum 

 tamen plurimi, faniore philofophia et profundiore rerum 



natu- 



