et angulum (p determinari oporteat, vt valor huius expres- 

 fionis : «'=' + <^ ^ ^ ^~L° " ' ^"^' ^ , omnium minimus reddatur? 



J. 7. Ponamus angulo $ iam datum effe valorem 

 debitum^ ita vt fola quantitas s inueftigari debeat, qua ifti 

 formulae minimus valor concilietur; in qua ergo inueftiga- 

 tione angulus Cp vt conftans, fola autem s vt variabilis erit 

 confideranda, licque minima reddi debebit haec expreflio: 



a a-{- c c s s — 2 a c y co/. C}) aa-+- c c s s ;> /r C Cof d) 



cuius pars poftrema iam eft conftans , vnde tantum haec 

 formula •.'Ll-{- c c s, ad minimum perduci debet , cuius ergo 

 differentiale nihilo aequatum praebet hanc aequationem- 

 cc<y<y — aa~o, vnde colligitur s~ — . Erat autem ;y6":i— . 



o c A 



ideoque fumi debet ~zzi~. Quoniam igitur in aequatione 



A. C C 



noftra fola ratio inter litteras A et C fpedatur , fumamus 

 Azizcc et C — a a, hocque modo iam adimpleuimus vnam 

 minimi conditionem. 



§. 8. Loco A et C fcribamus iftos valores inuentos, 

 atque area eUip/is, ex parte iam minima reddita, erit 



|7rfin.aj(^^iii^--^')z=:i7racfin.a:(I=4^). 



Tantum igitur angLdus <p ita defmiendus reftat , vt formu- 

 la ^-=-^~ minima euadat. Cum autem ftt fin.Cp-iz: i — cof (})-, 

 ifta formula ^ ~ ^" ^- ^ transmutatur in hanc : —^ — l — —^, cuius 



Jin. (pi Jin. Cp ( 1 -f- coj. $ r 



ergo fra&ionis denominatorem maximum reddi oportet; eius 

 autem differentiatio hanc dat aequationem : cof. (f) -+- cof. $^ 

 — fin. $- zz: o, fiue cof. (f) -H 2 cof. Cp" — 1=1:0, quae mani- 

 fefto refoluitur in hos fadores: (i -1- cof. $) (2 cof. (f) — i) = o, 

 vnde duae fequuntur folutiones : altera i -+- cof. $ = c, quae 



T 3 au^ 



