m **3 ( © ) s*f- 



cipia aeque generalia , ac facilia , reuocari queat. 

 Sunt vero iila bina Theoremata : 



Si Polygom re&ilimi anguli externi dicaniur «, (3, y, 

 £, g . . . . X et /tf^ra /p/fr interiacentia refpeCiiuc dejt- 

 gnentur per a, b, c, d . . . i erit 



I. ^rin.a-fKm.(a4(3)+<:.fin.(a4f3+Y)....+/fin.(a+(34-'y...4X)=:o 



II. flCof.tt4-kof(a+p)+f.cof.(a+|3+Y)-.-+/cof.(a-fp+y...+X;=:o 



vbi quidem fin. (a + £3 + y . . . . + X) 



poni poteft o et cof (a + (3 +- y . . . . +- X) bt r. 



Per combinationem binorum horum Thcorematum., 

 omnes eae aequationes inuenientur , quae refolutioni 

 vniuscuiusque Polygoni inferuiunt , id quod Auctor 

 nofter exemplo Tetragoni , Pentagoni , Hexagoni et 

 Heptazoni ita illuftrauit , vt fimul haud obfcurum efTe 

 poffit quomodo res pro alio quocunque Polygono flt 

 perficienda. Vt vero applicatio aequationum fic in- 

 ventarum ad refolutionem Polygonorum fieri queat , 

 praeprimis nofTe oportet , quaenam quaeftiones pro 

 vnoquoque Polygono refoluendae occurrant. Notum 

 autem eft in vnoquoque Polygono requiri , vt fi late- 

 rum numerus fit », partes cognitae habeantur 2 n— 3, 

 ex quibus partibus faltem « — 2 latera occurrere 

 oportet. Nam fi tantum n — 3 latera haberentur 

 cognita , problema non effet determinatum , fiqui- 

 dem vnus Polygoni angulus, femper ex reliquis de- 

 terminatur. In aequatione igitur pro refolutione 

 Polygoni, femper 2 (« — 1) occurrent partes, et prou- 

 ti inter has partei vel omnia habeantur latera , vel 



tantum 



