POLYGONORVM RECTILINEORVM. 229 



praeterquam <juod nullam pariat difEcuItatem, exem- 

 plis melius illuftrari poteft , quam certis regularum 

 praeceptis ftabiliri. ln genere. tamen obferuare con- 

 venit determinationem. laterum Polygoni per Pro- 

 blemata primae claflis ad aequationes deducere qua- 

 draticas fiue puras, feu afife&as ; hoc eft fi latus in- 

 cognitum dicatur x r eius determinatio abloluetur 

 vel per aequationem Jt^zzP, pofito quod P fit 

 quantitas cognita ex cogiiitis Polygoni lateribus et 

 angulis certo modo compofita ; vel per aequationem 

 /+P^-Q, vbi P et Q iterum funt quantita- 

 tes cognitae ex partibus Polygoni cognitis conflatae. 

 Determinatio angulorum incognitorum per Proble- 

 mata huius claflis , inftituetur per aequationem vel 

 huius formaecof.$ — R, vel iftiu&cof.(J)zzRfin.<f) + S, 

 defignante (£> angulum incognitum ,, R vero et S 

 quantitates cognitas latera. et angulos Polygoni in- 

 voluentes. Denique inueftigatio anguiorum per Pro- 

 blemata fecundae claftis ad: huiusmodi perducet ac- 

 quaticnes v. 



Tang,(£>zrR, fin.Cf*— R vel fin.(J>Zz R cof. $ + S„ 



defignantibus iterttm R, S quantitates quaspiam eogni- 

 tas.. Sic per aequationem tertiam pro Tetragono 

 §. 10- habetur 



& * "~ «_ + _&co/.(3.- + _ccoj.,0 -+.»), 



per aeqnationem vero quartam 



fllL & — ajm*a + bfin..{*-+-®^ 



G 



Ff 3 Tum 



