trafti, differentiae negative funt accipiendae, unde hocce 

 .cafu fit b — —-^=7 tv 



i. 2. 3. . . { n — i) 



J. o. Facile denique perfpicitur, methodo hac faclo- 

 res multiplices repeiiri non poffe, quando funclio X faclori- 

 bus flmplicibus gaudet : unde tentamen ab his femper eft 

 inchoandum. Ifto enim cafu in ferie valorum x~i, x~2, 

 etc. occurrent quoque radices integrae aequationis Xmc,. 

 unde funcTio X evanefcit , ideoque nonnifi uricum faclorem 

 z— o habere videtur , ita nt facTor quaefitus multiplex iri 

 tabulae fchemate non occurrat: eft nempe hocce cafu X~ 

 o .y, unde tabula tantummodo facTorem c exhibere poteft , 

 non autem facTorem y. Quamobrem fi feries valorum x e. 

 gr. ad -±_ 3 usque fuerit continuata , faoofes multiplices 

 tunc modo reperiuntur, fi functio X non habeat mdices nu- 

 meris integns inter — 3 et -j- 3 contentis aequalcs. 



$. 10. Cum fit y ~ a x n -}- bx n — I -f- . . . . , diffe- 

 rentiae A n—I omnium terminorum praeter primum confian- 

 tes fiunt aut evanefcunt (J. £.), primi vero teimini diite- 

 rentia A n ~~ I eril progrefTio Arithmetica , cuius differentia 

 1— a. 1. 2. 3. . . n (§. 4.): unde fequitur a £ n ~~ 1 y pariter 

 eiusmodi progremonem effe. Hinc regula pro eruendis fa- 

 cToribus nmplicior deducitur , ut nempe faclorcs cuiuscun- 

 que valoris functionis X ab invicem fubtrahantur , donec 

 perveniatur ad ditTerentias A n — I j, ita quidem 'comr 

 tas, ut feriem conftituant Arithmeticam. Haec aiitem re- 

 gula requirit , ut in formandis differentiis , quae pars hu- 

 ius operationis eft maxime taediofa , ulterius adhuc uno 

 gradu procedatur. 



