E, erit BQ_=:EQ, ideoque BOzrEO et BO^Ea, 

 hincque AO — BO = AE. Eft vero A E 4- E O > A O' 

 ergo AC-BO^AO-BO. 



Corollarium 4. 



§. 6. Sint ambo punfta A et B in eadem reQa ad 

 MN normali, ita vt c— c, et aequatio generalis §' 2. hoc 

 hoc cafu fiet 



((3(3 — aa)x 4 H-((3|3aa — aabb)x 2 ~ c, 

 cuius quatuor radices funt 



2. x ~ o 



3. x — -f- V 



u ab h — p (3 «t a 



H 



j |3 — J- a. 



4. x ~ — V ^L±±r-ll±± . 



Harum radicum prima eft pro fumma multiplorum 0. A O 

 et p, B O minima; fecunda vero pro eorum dilferentia aut 

 minima aut maxima. Minima fcilicet erit, quando a ter- 

 minis xz: + oo, ubi haec differentia eft infmita, ea con- 

 tinuo decrefcit, usque ad x~o, quod evenit, dum ter- 

 tia et quarta radix fiunt imaginariae, hoc eft, quoties ca- 

 fu (3 J> a fuerit b << (L?, et quoties cafu |3<< a fuerit b > ^ . 

 Maxima autem erit haec differentia inter 0. AO et f.BO, 

 in punfto x~o: i°) quoties tertia et quarta radix fuerint 

 reales; tum enim utrinque ad diftantiam x = ]/ a "^Z. S!" 

 dabitur pun&um, ubi differentia, decrefcens ab x — ^z°o, 

 denuo crefcere incipit usque ad x z= c , ita ut in his pun- 

 Qis, ubi #_ -W ",*** — P3«« f lt minima : a*) diffVrentia 



' p [3 — a a ' 



quoque erit maxima in punfto x = c, etiamfi tertia et 

 quarta radix fuerint imaginariae , quando intra terminos 



x~ o 



