I 1 2.2.6 m 



Exemplum rJ 



5. 8. Sit «=2, j3 — 3 , a := 5 > & — 1 5 et c £S 1 > 

 eritqae aequatio refolvenda 



x 4 — 2 x 3 — 1 3 4. x 2 — 90 x -f- 45 ~ o , 



quae habet omnes quatuor radices reales; eiit fcilicet 



i a . x ~ H- c, 334, pio fumraa minima; 



2 . x~ — 1,024, pro diiferentia maxima; 



3 a . x — H- 1^,004? ,.~ ,. . . 



c P ro dmerentia mimma. 



4 a . x 1= — 10, 21 4) 



Exemplum 2. 



§. 9. Sit a — i , (3 — 2 , a ~ 2 , b ~ r , c = 3 ^ 

 et aequatio refoivenda eft haec: 



x 4 — 6x 3 +hx 2 — 3 2 x -}- 48 ~ , 

 quae duas tantum habet radices reales, fcilicet x ~ ?,<70 

 et x =13,480 proxime, quarum prima dat ptinftum in re- 

 &a MN, tibi fumma AO+2BO elt minima, fecunda ve- 

 10 punftum indieafr, ubi differentia AO — 2BO eft maxi- 

 ma. Ad diftantiam enim x ~ 2 et x~6 reperiuntur pun- 

 &a, ubi differentia haec evanefcit. 



Exemplum 3. 



§. ic. Sit ct — 2, [3~i, manentibus arz=2, b~r, 

 c ~ 3, prodibitque haec aequatio: 



X 4 — 6 x 3 -f- 9 X" — S X — 1 2 — : o , 

 quae etiam duas tantum habet radices reales x — -f- i el 

 xz: — 1, 11 169., quarum illa dat fummam 2. AO-i-B 

 minimam , haec vero differentiam 2AO — BO minimam. 



Quii 



