f3|3 bb (ac—zar fin.w-r-rr) — aaaa (b b -+- 1 1 r cof. co -+■ rr) 

 unde nancifcimur 



/?„ (3f3&&(aa-f-rr) — g«gg|t>&+ -rr) 



~ 2 a b r ( [3 |6 + aa«] ' 



qui valor . nifi fuerit unitate maior, fcmper dabit duos an- 

 gulos, lcilicct a zz: «^ et wzzzi8~° — ' J » ambos pio Jfnmma 

 maxima. Quoniam vero aequationem per cof. tc* dividimus, 

 erit quoque co ~ 90 et w zz: 270 , pro Minimo fummae in- 

 ter illa Maxima, itemque w zr 90 et ejtzz^e , pro Maxi- 

 mo differentiae inter bina pun&a , in noftra fclutione non 

 contenta , ubi differentia eft nulla^ ideoque 



/l n . . q_« lo <t -»- r r ) — (3 (3 ( & £ -+- r r ) 



U — 2npp6T + r_iT5) * 



fi talia dentur , fin minus , angulorum 90° et 2"r° unus 

 dabit differentiarn minimam, alter maximam. Qucd fi etiam 

 angulus 3 prodierit imaginarius , angulorum gt p et 270* 

 unus dabit fummam minimam , alter vero fummam ma- 

 ximam. 



Problema fpeciale 



Tab. II. §• T $• In peripiieria circuli tam magnitudine qvam 



Fig. 5. pofitione claH invenire pw.cJum O, ad quod fi e puu&is da- 



tis A et B ducantur reclae AO et B0 3 earum fumma jlt 



omnium mitdma. 



Solutio. 



Qioniam bic eft \3 ~. a zz: 1 , ex problemate gcr^»- 

 rali J. 12. traccato fequitur fore ^j" zz i_i , ideoque etidin 

 i-Lzzpl. Hinc, fervatis denominationibus fupra adhib^ 



i> v) Oj) * 



tis, refullat ifta aequatio: 



a /«. (X — -ud) b Jin. (X -+- col 



a coj. iX — w) — r b coj. (X -+- w) — r 



quae. 





