i 1? — i o iunctum, nonnifi argumenta fequentis foimae pro- 

 ducere valet, 



(i ± i ) "b — -io + ^ et £t? — (i+i)^?:, 



qui eft terminus generalis aequationis H (§. 7.). Sin au~ 

 tem eccentricitatis quadratum etiam in calculo adhibetur, 

 ex argumento 2(1? — 7.), 2(6 — 7t), cum argumento i ("b — £) 

 itin&o, termini huius formae oriuntur, 



(i± 2) £ — i& i 271. ^ K', et ^-(i^sJa + fiTrzzK. 



$. 28. E calculo perturbationum generali conftat, 

 aequationes fundamentales differentio — differentiales bis 

 integratas divifore quadrato affici, qui rationem differentia- 

 lis <r)K, d K' , ad differentiale pro conftanti affumtum , 

 quod hic motus medius inftantaneus not aut n'dt eft, de- 

 finit: unde fequitur, integrale quaefitum, feu aequationein 

 ab argumento K vel K' dependentem, fa&ore C _ 



feu ■ — ; — * s __, „ affeclum iri. Quo minor evadit (i-+-2)n' 



— in ratione n, tanto maior fiet aequatio, unde ex data 

 relatiune motus medii n et n 9 numerus i eft determinan- 

 diis, qui divifori ( i -+- 2) n — i n __ W- 3 vel in'— (i +- s)n _ ^iS 

 valorem tribuit valde exiguum. 



J. 29. Cum motus Saturni medius triplus fere fit 

 motus Urani, feu n' — 3 n ($. 12. Tab. ].), faftor (_JL_) C , 

 per duplicem integrationem ingreffus , aequationi ab argti- 

 mento 3 $ — f dependenti ingentem dabit valorem. Patet 

 autem, K=_if — (i — 2)$ — 2 ?r cafu i __ — 1 , et — K x 



— f _ — (i — 2) £ — 2 7. cafu i __ -f- 3 , hanc formam in- 

 duere: unde, cum K, K', e fecunda eccentricitatum dimen- 



iVoiw Acta Acad. lmp. Scient. T. XI. N n n fione 



