HISTOIRE. 151 



Ex dictis, quam ambigua sit cranioscopia, facile c.ol- 

 ligi potest, ipsam quoque cranii ab extema parte inspec- 

 tionem non sufficere, cl. vir monet. Cranium enim a ce- 

 rebri parte magis exculta sub juventute tantum, ejus ex 

 sententia, elevatur, si cerebri, pars serius evolvitur, cranium 

 eo loco tenuius fit, quaemadmodum imminutionem cerebri 

 snb senectute obtinentem cranium crassius reddere statuit. 

 Sed haec quoque restrietio non sufficit, variis enim in ho* 

 minibus qui a teneris annis aliqua facullate v. c memoria 

 verbali, musica rel. ornatissimi erant, cranii partes, quibus 

 horurn organorum sedem subjacere statuit cl. vir, minime 

 elcvatas vidi^ cum in aliis certas partes prominere vide- 

 rim, quibus organa tamen ibidem supposita v. c. memoria 

 Iocalis, minime exculta fuere. — Ceterum autem tota ilL 

 viii hypothesis ex cranioscopia originem duxit; cum enim 

 in hominibus aliqua re exceilentibus certam cranii partem 

 elevatam viderit, hanc in rem ulterius inquisivit, et post- 

 quara m aliis eadem facultate destituis., locum eundem de- 

 pressum observavit, rem confectam credidit, et ex loco 

 praesumto. vel elevato vel depresso ad facultatis vel prae- 

 stantiam vel absentiam concludit. Clarissimum virnm hac 

 methodo usum saepenumero hanc vel illam facultatem recte 

 indicaturum esse^ nullus dubito, at in physiognomia simile 

 quid saepius accidit, quae tamen fallacissima. Erroris ex- 

 cusandi ubivis etiam occasio erit, siniulac theoriam hujus 

 generis excusandi animus est. Fac enim hominis cujusdam 

 frons valde promineat, quod semper pro bona nota accep- 

 tum est, hominem autem istum fatuum vel boeoticnm esse', 

 nihil refeDt, cerebrum enim hoc in casu magis ad anteriora 

 ductum esse, in parte postica vero deficere, cranioscopiae 



aaV 



1 g 



1 ■ - 



